Czołóweczki ze szpiegiem w tle.

Po FalInO szybko otrząsnęliśmy się z szoku mapowego i po krótkim relaksie w domu ruszyliśmy do Mińska na Czołóweczki. Po drodze uzgodniliśmy, że idziemy lajtowo, bez biegania i niekoniecznie na wszystkie punkty. I co? Ledwo dojechaliśmy, a już T. z D. uknuli plan, że jednak ja pójdę z D., a T. sam. A jak sam, to wiadomo - trasę przebiegnie i zbierze wszystko. Ale niech mu tam. Ja przynajmniej miałam pewność, że się nie nadwyrężę, bo D. ma rozsądny stosunek do marszów.
Start był masowy - biegacze, marszanci i rowerowcy. Udało się nie dać zadeptać i spokojnie ruszyliśmy. Plan był taki - najpierw jak się da najdłużej asfaltem, potem wzdłuż rzeczki, potem na środek mapy, punkty bonusowe, a potem zobaczymy ile czasu nam zostanie. Po zebraniu drugiego bonusu, kiedy już udało nam się ustalić gdzie właściwie jesteśmy, okazało się, że zatoczyliśmy koło i bliżej nam do mety niż na resztę punktów. Wróciliśmy ponownie na środek mapy, bo to całkiem dobra baza wypadowa. Wypadliśmy z niej na kolejne dwa punkty, a potem zadzwonił budzik oznajmiając, że mamy pół godziny do limitu czasu. Najdalsze punkty musieliśmy sobie odpuścić. W drodze powrotnej zgarnęliśmy jeszcze dwa z trzech najbliższych i udało nam się zmieścić w czasie.
Chyba ze trzy razy podczas zawodów spotkaliśmy, na różnych punktach, T. i wydaje mi się, że to nie były przypadkowe spotkania. Tak jakoś wyglądało, że wciąż skrada się za nami.Tylko po co wysyłał mnie z D., a potem pilnował, w międzyczasie zaliczając swoją trasę???? Chyba coś nam nie dowierza!
Na mecie, jak już wszystkim udało się wrócić, zostaliśmy uhonorowani pamiątkowymi "medalami", a zwycięzcy całego cyklu statuetkami. Na koniec jeszcze zdjęcie strażackie i ... do zobaczenia na Lampionadzie:-)

Dumnie prezentujemy swoje "medale":-)

Puzzle dla zaawansowanych

Dzisiejsze FalIno przejdzie do historii i to podwójnie: po pierwsze - udało nam się namówić do udziału starszą córkę, po drugie - więcej czasu zajęło nam samo składanie mapy, niż przejście trasy.
T. zdecydował się na BnO, więc szybko wybył, a ja z A. i D. mieliśmy iść razem w trybie marszowym. D., który przyjechał wcześniej i miał już ogląd sytuacji, od drzwi ostrzegał nas, że mapa nietypowa, ale to co zobaczyłam przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Dostaliśmy po wielkiej płachcie zadrukowanej drobnymi wycinkami, z których dopiero mieliśmy ułożyć sobie mapę. Do dyspozycji był stolik, nożyczki, taśma klejąca, klej. Łudziliśmy się, że w trzy osoby szybko sobie poradzimy, ale już po chwili dotarła do nas bolesna prawda - nad mapą spędzimy resztę życia!
Od razu nasunęła mi się analogia:

Wycinki, poza tym, że były małe, nie miały zaznaczonych konturów i nie bardzo było wiadomo, gdzie jeden się kończy, z drugi zaczyna. Dodatkowo były czarno-białe. Po godzinie składania, organizator zaproponował nam, że da pełną mapę i z nią dopasujemy resztę.  Honor i wrodzona uczciwość nie pozwoliły nam na przyjęcie propozycji i męczyliśmy się dalej.
W międzyczasie T. zdążył wrócić ze swojej trasy biegowej i przyłączył się do naszej układanki. W końcu udało się! Samym składaniem byliśmy już wykończeni, a tu jeszcze iść trzeba . T. postanowił ruszyć z nami, bo co miał bezproduktywnie czekać, jak mógł zdobyć kolejny punkt do odznaki.  Przejście trasy, w porównaniu do jej składania, to już był pikuś. Na początku dorwałam się do mapy i zaczęłam prowadzić, ale po chwili od tych czarno-białych linii (ścieżki, warstwice, granice kultur itp.) dostałam oczopląsu i przekazałam mapę D. Ten jednak nie miał praktycznie okazji wykazać się, bo T. po biegu wiedział gdzie co jest, wysforował się na czoło pochodu i  prowadził nas z punktu na punkt.Tym sposobem odbyliśmy wycieczkę z przewodnikiem i znowu zajęliśmy pierwsze miejsce. Bez T. też byśmy sobie poradzili, najwyżej zajęło by nam to więcej czasu.

Pomożecie?

Kochani czytelnicy!

Proszę Was o głosy, bo w ten sposób możecie:
1. propagować InO w Polsce, świecie i wszechświecie;
2. sprawić mi przyjemność;
3. wesprzeć Fundację Dziecięca Fantazja.

Sennik orientalisty - B

Bajka

czytać – pojawi się regulamin wyczekiwanej imprezy

pisać – musisz na wczoraj napisać protokół z ostatnio zorganizowanej imprezy

Bankomat

zapomnisz opłacić udziału w rundzie Pucharu Polski

Berło

trzymać -otrzymasz puchar za zajęcie pierwszego miejsca

widzieć – będziesz na podsumowaniu cyklu imprez na orientację

Biblia

czytać -  choćbyś chodził ciemną doliną i nie mógł znaleźć lampionu, zła się nie ulękniesz

otrzymywać – ktoś wskaże ci drogę na metę

Biseksualizm

weźmiesz udział w maratonie na orientację w kategorii MIX

Bliźnięta

widzieć - zanosi się na dwa etapy

urodzić – będziesz musiał rozstawić dwa etapy

broda

czesać – czekają cię długie i bezowocne poszukiwania lampionu, ale za to w miłym i licznym towarzystwie

golić – stracisz dużo punktów na najbliższym etapie

budowniczy

być budowniczym – być budowniczym

buhaj

widzieć - masz wielką ochotę wybrać się na Imprezę na Orientację i wiele sobie po udziale w niej obiecujesz

prowadzić na ubój – nie masz szans w kategorii TZ, zastanów się nad zmianą

burmistrz

widzieć – znajdziesz sponsora najbliższej organizowanej przez siebie imprezy

być – dołożysz z własnych pieniędzy do organizowanej imprezy

 

Foto-FalInO

FalInO to jedne z niewielu zawodów, gdzie nawet T. jedzie bardziej towarzysko niż w celu ostrej rywalizacji. Dlatego, mimo otrzymania indywidualnych kart startowych, ja, T. i D.wspólnie siedliśmy do rozpracowania otrzymanych map. Dopasowanie osiemnastu mikroskopijnych wycinków do mapy pozbawionej połowy treści nie było zadaniem łatwym, ale oczywiście możliwym. Zwłaszcza we trzy pary oczu. Dopiero po półgodzinnym kombinowaniu i po osiągnięciu pełnego wytrzeszczu, mogliśmy ruszyć. Kiedy już wiadomo gdzie iść, reszta to pestka. Szczególnie, że teren znany, lampiony duże i oczoje...dwabne, stowarzyszy nie ma i trzy głowy do myślenia. Jedyny drobny mankament to spora rozwlekłość trasy - zrobiliśmy coś koło ośmiu kilometrów, bez gubienia się czy krążenia w kółko. W sumie mieliśmy tyle czasu, że oprócz szukania lampionów bawiliśmy się robieniem fotek. 

 

To nasza wesoła ekipa i ja na  punkcie.   

Spotkaliśmy w lesie też innych Stowarzyszy, którzy startowali na trasach biegowych (bo my to na pieszych, jak normalni ludzie) i wyobraźcie sobie - nie chcieli sobie zrobić z nami selfika. Co za nieużytki! Że niby im się spieszy... Ciekawe dokąd?
Dopiero na mecie udało nam się zgromadzić całą ekipę do wspólnego zdjęcia:

Smok i Mistrz.

Smoka miałam wyjątkowo oswajać w towarzystwie T., tylko z tego powodu, że nie było trasy TZ. Już na starcie dołączył do nas D., bo przywykł, że chodzimy razem. Tym sposobem miałam niezłą obstawę i nie musiałam się niczego bać. Nawet Smoka!
Mapa wyglądała podejrzanie prosto i jedynym obwarowaniem było zaliczenie punktów z dwóch smoczków. Baardzo wydało mi się to podejrzane, no bo jak to? Zaliczyć etap bez wchodzenia nawet na wszystkie wycinki? Byłam pewna, że coś musieliśmy przeoczyć. Panowie nie dali mi się jednak długo tym martwić, bo po prostu ruszyli. Od razu pojawiły się odmienne koncepcje, po który punkt i którędy idziemy. Między dwoma samcami alfa zaczęło lekko iskrzyć. Jasne, że żaden by się do tego nie przyznał i obaj udawali, że niby nic, ale idąc między nimi czułam jak ładunki elektryczne przeskakują przeze mnie w te i we wte. Na szczęście to kulturalne chłopaki i dały radę.
Najwięcej atrakcji dostarczyły nam okolice jeziorek - błoto po pas i skarpa do nieba. Błoto się wykruszy, ale na skarpie myślałam, że wyzionę ducha. Muszę chyba trenować na schodach (na szczęście mam w domu), bo podejścia to moja słaba strona.
Liczeniem zbieranych punktów w ogóle się nie zajmowałam, bo dla mnie to najnudniejsza i całkiem zbyteczna część zabawy. Na szczęście T. jest specjalistą od tego, więc przeliczał i pilnował ile jeszcze. Ja zajmowałam się wpisywaniem kodów w kartę, bo już mi to weszło w krew i idzie coraz lepiej. Tyle tylko, że zanim ja skończyłam swoją działkę, to chłopaki już ruszali i na mapę musiałam patrzyć w marszu. W efekcie ciągle byłam zacofana i chcąc nadążyć nawigacyjnie za nimi musiałam myśleć dwa razy szybciej. Mało mi się obwody nie poprzepalały. A w sumie to wcale nie musiałam mapy pilnować - przecież by mnie nie zostawili. Ostatecznie kto ma kartę startową, ten jest najważniejszy!
Na mecie tym razem nie było krakersowych kanapek (niedopatrzenie organizacyjne), ale za to smaczne ciasto w ilości 2 kawałki na łeb (tak trzymać!). Czyli więcej kalorii pożarłam niż straciłam na etapie. Całe chodzenie znowu się zmarnowało:-(
Aaaaaa i na mecie był MISTRZ! Zwycięzca Skorpiona na 100 km - P. W. we własnej osobie. Dobra, pochwalę się - udało mi się nawiązać z NIM bliski kontakt fizyczny (to znaczy dotknęłam GO palcem wskazującym i teraz ten palec muszę sobie oprawić w ramki).
Jednym słowem - wieczór pełen wrażeń!

Od endorfin do sukcesu.

Jeszcze mi nie wyparowały endorfiny po WesolInO, a tu już Warszawa Nocą. Ponieważ to już ostatnia szansa na poprawienie (lub pogorszenie) swojego ostatecznego wyniku, bałam się, że tradycyjnie coś sknocę i pogubię się na którymś punkcie. O dziwo, od razu udało mi się zlokalizować na mapie start, co na ogół zajmuje mi sporo czasu. Do pierwszego punktu ruszyłam ostrożnie, ale zaraz się zorientowałam, że to przecież za najbliższymi blokami. Pobiegłam. Dwójka - dosłownie rzut beretem i to bez antenki. Do trójki już dalej, ale też łatwo. Biegłam leciutkim truchtem, żeby zachować siły na całą trasę, bo kondycja po zimie jakoś  się odmeldowała i nie widać żeby planowała wrócić. Za to z nawigacją całkiem dobrze. Kolejne punkty szły jak po maśle i nawet nie musiałam się specjalnie zatrzymywać żeby studiować mapę - rzut oka i do przodu! Najwyraźniej dobrze robi mi odseparowanie się na marszach od T., bo zmusiło mnie to do samodzielnego myślenia. Nie żebym nie ufała D., z którym teraz chodzę, ale sumienie, honor, przyzwoitość (niepotrzebne skreślić) nie pozwalają mi obarczać go całą odpowiedzialnością. No więc myślę, kombinuję, czuwam, pilnuję i chyba w końcu zaczynam ogarniać.
Cała trasę przebiegłam bez ani jednego zawahania się, może nie do końca optymalnie, ale nie gubiąc się, nie krążąc bezsensownie i nie biegnąc za innymi. Dłuższy przebieg z 10 na 11 dał mi trochę w kość i musiałam przejść w tryb spacerowy. Starość nie radość:-(
Już w drodze z mety do bazy zaczęłam się niepokoić dlaczego tak dobrze mi poszło i aż sprawdziłam mapę, czy aby w pośpiechu na starcie nie chwyciłam mapy dla początkujących. Ale nie!
Ostatecznie uplasowałam się dokładnie w połowie stawki, ale tym razem nie z powodu głowy, tylko nóg. Ponieważ głowa dla mnie ważniejsza, mimo dalekiej pozycji, mam poczucie sukcesu.
Za to T., który zajął ósme miejsce, marudzi, że mogło być lepiej. Temu to nigdy nie dogodzi!

Nawigacyjna endorfina

T. uparł się na WesolInO. Podchodził mnie parę dni, a ja wciąż: nie i nie! W końcu użył ostatecznego argumentu:
- To ja sam pojadę.
O, co to - to nie! Jeszcze nie odrobiłam całej różnicy punktów w książeczce, a ten chce zbierać kolejne beze mnie!? Choćbym się miała przeczołgać po tym lesie, to pójdę - postanowiłam.
Rano za nic nie mogłam się dobudzić. A jak już się obudziłam, to nie mogłam wstać. T. już gotowy czekał w blokach startowych, a ja wciąż przecierałam oczy i ziewałam. W końcu jakoś udało mi się zwlec i łaskawie dałam się dowieźć na start.
- Na orientację - bardziej stwierdziła niż spytała miła osoba w rejestracji.
- Tak po nas widać? - zdziwiłam się.
- Nie, już poznaję.
Od razu zrobiłam rachunek sumienia, co takiego zrobiłam, że zostałam zapamiętana, ale żadna piramidalna głupota, którą bym mogła zasłynąć nie przyszła mi do głowy.
- Ot, człowiek się sławny robi - cieszyłam się w duchu.
W tym sezonie trasy są w innym miejscu niż przywykłam i prawdę mówiąc bałam się, że zgubię się już w drodze na pierwszy punkt i będzie totalny obciach. Wiedziałam, że biegiem nic nie nadrobię, bo odkąd T. nie biega treningowo z powodu nogi, to ja solidarnie też nie. Kondycja wróciła mi do normy, czyli do braku kondycji.
Wzięłam mapę i byłam na tyle przytomna żeby sprawdzić gdzie jest północ i ustawić ją jak trzeba.
- Aha, za budynkiem, przy ogrodzeniu - zlokalizowałam jedynkę. Sądziłam, że T., który startował praktycznie razem ze mną, będzie miał ten sam punkt, ale pobiegł gdzie indziej. W pierwszym odruchu chciałam za nim, ale udało mi się opanować impuls.
Na dwójkę nie szło inaczej, jak tylko na azymut. Przysiadłam, starannie przyłożyłam linijkę kompasu między punktami, północ do północy i nie spiesząc się ruszyłam. Może bym nawet i pobiegła gdybym tak nie zesztywniała z przerażenia.
- Na azymut? Taki kawał?
Kawał miał co prawda jakieś marne 200 metrów, ale na przełaj przez las, a nie po ścieżkach, które sobie można liczyć. O dziwo wyszłam dokładnie na punkt. Na trójkę pozwoliłam sobie już odważniej, czyli lekkim truchtem. Zamiast na punkt wybiegłam na zakręt linii energetycznej, ale za to dokładnie wiedziałam gdzie jestem i co robić dalej. Przy czwórce pamiętałam żeby sprawdzić kod lampionu i wziąć właściwy, bo obok siebie stały dwa - jeden męski, drugi damski. Nawet długi przebieg na piątkę udało mi się pokonać nie tracąc azymutu - wprost na punkt. Przy piątce przestałam się już bać. I słusznie, bo pozostałe PK też nie sprawiły mi żadnych trudności.
- Żeby tak po lesie, jak po sznurku???? - dziwiłam się sama sobie i swoim umiejętnościom nawigacyjnym. I kiedy biegłam ostatnią prostą, już na metę, poczułam jak zalewają mnie te mityczne endorfiny. Musiało ich być co najmniej z pięć, bo czułam się szczęśliwa, lekka, pełna energii, ba - niemal niezwyciężona.
Teraz to strach się bać co to będzie na "Warszawa Nocą" :-)))

 T. uwiecznił mój endorfinowy finisz.

Kusaków ciąg dalszy

W drugiej odsłonie Kusaków najciekawszy był poczęstunek po etapie.  Bo sam etap, zwłaszcza na trasie TP, był łatwy i krótki i w zasadzie o wyniku decydowały zadania - odległość i azymut. Na azymut po raz drugi nie daliśmy się nabrać i najpierw długo szukaliśmy północy, a dopiero potem mierzyli kąty. W sumie to D. szukał tej północy gdzieś po krzakach (jak zeznał T. natykając się na niego), a ja na ławce w parku mierzyłam odległości i przeliczałam skalę. Potem D. dla pewności zmierzył i przeliczył. Oczywiście każdemu z nas wyszło co innego, bo się dwie ślepoty wzięły za mierzenie i oczywiście dobry wynik był gdzie po środku. A mogliśmy wyciągnąć średnią....
A na mecie czekały na nas krakersy w dwóch odsłonach - z pastą jajeczną i guacamole - produkcji A. K.
Mam wniosek racjonalizatorski: na mecie najpierw jakaś drobna przekąska wytrawna, a potem ciasto. To zdecydowanie wpłynęłoby na frekwencję. Nie wiem tylko, czy nie za bardzo...

Wiosenne ZiMnO

U tezetów wyglądało to jeszcze gorzej niż u nas:-)
Relacja T.:

Udało się dojechać na ostatnią chwilę. Tzn. na wyznaczoną w programie „ostatnią chwilę”, bo jak zwykle krótkie obsuniecie było. W każdym razie na medale i dyplomy się załapaliśmy. Zresztą grupa nagrodzonych jak zwykle była liczna. Niczym za czasów PRLu dostaliśmy liczne asygnaty na właściwe nagrody i dyplomy i przypomniały mi się zaraz „opakowania zastępcze” – dzięki którym udało nam się kiedyś na ognisku rozpalonym z wielkim trudem w lejącym deszczu, ugotować kilogram cukru zamiast kilograma ryżu….

Ale wracamy do meritum czyli „Zimowych” z nazwy MnO. Stowarzyszyłem się z G. A. licząc, że jako jedna z liderek tegorocznego PP, jak po sznurku doprowadzi mnie do zwycięstwa. No bo wiadomo – trasy Jedynkowe nie są nigdy do pokonania normalnymi metodami, bo autor zawsze walnie babola, skutecznie takie proste rozwiązania wykluczającego.

Na starcie kolejka (znowu jak w PRL-u). Leszek jak zwykle stoi z mapą i męczy autora coraz bardziej  szczegółowymi pytaniami. Ja tam trochę podsłuchuję, bo niby idę z G. A., ale nigdy nic nie wiadomo. I okazało się że dobrze zrobiłem, bo autor wskazał „pierwszy wycinek” (E1) palcem. Bo z opisu mapy wydawało się, że przejście na następny wycinek, który się mieści gdzieś w okolicy 120m od poprzedniego, jest dość abstrakcyjne. Szczególnie przy niepełnej i zniekształconej mapie. A tak przynajmniej 2 PK będą nasze.

Przyszła nasza minuta więc zabraliśmy mapy i poszliśmy szukać torów. Nie znając skali, niepełności i zniekształceń mapy postanowiliśmy zacząć od „dalszego” PK1, który wyraźnie był koło torów i w dodatku na paśniku. Raczej nie do przeoczenia w odróżnieniu od bliższego PK2 zaznaczonego na „czarnej kropce”. Licząc odległość ruszyliśmy żwawo w kierunku właściwym. Po drodze z bocznej drogi wybiegł Leszek – zgadzało się to z naszym dopasowaniem. Liczymy kroki, mijamy kolejne drogi, nawet jakieś lampiony pojawiają się – tak wisząc w lesie „na niczym”. Mapa niepełna więc pewno dróg nie wrysowano idziemy zatem dalej. Skala wycinka zaczyna dochodzić do 1:15000 i wreszcie widać paśnik. Paśnik, przed nim droga zanikająca (czyli się zgadza) a lampionu brak…. Może to następny? Idziemy dalej, kolejna droga poprzeczna (niezanikająca) paśnika brak ale jest lampion. Tu już zaczynają zbierać się pierwsze grupki bezładnie miotających się uczestników – bo w lesie jakoś tak randomowo (na niczym) rozwieszone lampiony, a  tego na paśniku brak totalny. Zakładamy, że to BPeK i wracamy na PK2 sprawdzić skalę mapy (zakładamy, że w obrębie jednego wycinka nie są te zniekształcenia tak wielkie by skala zmieniała się radykalnie). Mijamy stowarzysza na skrzyżowaniu, znajdujemy właściwe miejsce i… jest lampion „na niczym”. Czarna kropka to zwykle kamień – ale nic takowego nie widzimy. Widzimy za to Leszka, który sugeruje że to PK podwójny (pokrywa się z drugim etapem). Spisujemy, choć lekko zniesmaczeni takimi odstępstwami od podstawowej definicji PK w regulaminie, że PK MUSI być na charakterystycznym obiekcie identyfikowalnym w terenie i na mapie.

W międzyczasie dopasowujemy kolejny wycinek (PK 7 dokładnie tam, gdzie byliśmy szukając PK 1 – na następnym skrzyżowaniu za paśnikiem). Zaczyna się to logicznie układać , więc pełni zapału ruszamy dalej. Przy PK 8 ciut mniej zgadzają się granice kultur, ale jakoś daje się dopasować. Szukamy następnego wycinka. Idziemy na północ do linii WN i skręcamy  na wschód. Ewidentnie tu powinien być kolejny wycinek i widzimy z daleka lampion. Na betonowej drodze. Takie solidniejsze drogi zwykle oznacza się ciągła czarną linią. Coś takiego mamy na mapie. I jest skrzyżowanie podobne do tego co jesteśmy, ale coś się nie zgadza. Ani normalne, ani zlustrowane. I oczywiście na mapie linii WN nie ma. Idziemy przeczesać teren na północ – żadnych lampionów, ani nic co by się dało dopasować do wycinków. Wracamy. Z krzaków wyłaniają się kolejne zespoły. Łącznie z tymi świeżo medalowanymi w TZ TMWiM więc znaczy jesteśmy w dobrym miejscu! Tyle że oni także dopasowują i nic się nie zgadza! Zgroza!!! Po dłuższych naradach i przyjęciu założenia, że linia WN to gruba czarna kreska coś się zgadza. Tak mniej więcej (kąty już mniej). Wbijamy PK3 i idziemy szukać PK4. W oddali mija mi Moja Druga Połowa dzielnie walcząca o triumf w TU. Mierzymy odległości, liczymy drogi – i jest miejsce domniemanego PK4. I są dwa lampiony. PK4 powinien być gdzieś miedzy nimi. Przy skali ok 1:15000 oba mieszczą się w sławnych 2mm. Ale jeden wydaje się lepszy (zakładając perfidię budowniczego, który główniejszą drogę pominął). Wbijamy i na kolejny „punkt przejścia”. Idziemy 120m dalej i nic. Nic co by się zgadzało. Jedni idą w lewo, drudzy w prawo. My trochę w lewo, ale bardziej pasuje nam prosto. Na wschód, bo tam „musi być jakaś cywilizacja”. Tu spotykamy znowu mocno zdezorientowanych M. i R. P., tramwaimy się z B.Sz. i D.W., gdzieś tam podłącza się P. R. Znajdujemy coś co można dopasować do PK 11. Bierzemy. Wracamy grupą do linii WN – gruba czarna kreska przy PK 3 mówi, że gdzieś tu powinien być PK10. W różnych konfiguracjach szukamy czegoś, co by się dało dopasować. Wydma na północy daje nadzieję na PK 6 więc tam idziemy. Jakiś lampion jest. PK 5 to kolejna wydma. Szukamy. Najpierw spotykamy W. M. z TU. Potem zmieniamy kierunek, znajdujemy PK 5 i Leszka biegnącego w przeciwną stronę wskazującego na krzyż i mówiącego coś o E2. Ciągle brakuje nam jednego PK. Mniej więcej  udaje się ustalić kierunek gdzie jest meta (dzięki mapie z E2!). Ale jakiś dziwny ten kierunek!  Wracamy pod linię WN. Znowu szukamy 10. Wreszcie kojarzymy linie SN te przy mecie – widzieliśmy je gdzieś koło PK5 i PK 6! Czasu mało więc idziemy na metę. Po drodze wbijamy cokolwiek jako PK 10 – bo jest linia WN (czarna kreska) jakaś granica kultur… najwyżej będzie stowarzysz. Uff udało się (z trudem) zakończyć etap. Gdzieś po drodze zgubiliśmy resztą tramwaju i w gronie zarządu Klubu z Komisją Rewizyjną idziemy dalej.

E2 wydaje się przy tym Pikusiem. W miarę pełna mapa, skala stała i w ogóle. Ja tam z opisu na mapie nie rozumiem obsługi tabelki – ale skoro Prezes się dopytał….
PK 1A pikuś. PK 2A – jest ścieżka wydma kierunek się zgadza idziemy. Niby za bardzo w prawo ale skorygujemy później. Jakoś skalę wyznaczamy z przecięcia z LOPKą. Na mapie jakieś drogi (wąwóz? piasek?) widać przed PK 2A więc powinniśmy trafić. Jest. Tu spotykamy K. M., który klnie na LOPkę. Szukamy za tym wąwozem – zero krzyży! Jakieś konstrukcje wyczynowo-rowerowe… może to to? Pojawiają się kolejne zdezorientowane zespoły. Następuje chwila zwątpienia. Na pierwszym etapie GPS wykazał 12km więc trochę w nogach już jest. W desperacji postanawiam wracać się troszkę LOPKą do charakterystycznego załamania. Coś mnie podkusiło wleźć na górę a tu… krzyże!!! Bingo! Reszta niechcący dopasowała charakterystyczne drzewo do E1 i azymutem odwrotnym skierowała się w tym samym kierunku! Uff! Chyba jednak coś nie tak ze skalą.

Postanowiliśmy nie iść na łatwiznę i chodzimy na azymut. Wszystkim wyszedł taki sam. Więc kompasy w dłoń i idziemy. Teren już przeczesywaliśmy. Tzn. azymut prowadzi na zabudowania, które trzeba omijać. Gdzieś po drodze zaliczam upadek – wszyscy patrzą z przerażeniem czy to to moje operowane kolano – ale to zwykłe poślizgnięcieJ. Dochodzimy do czegoś, co pasuje ukształtowaniem. Są i lampiony. Szczęśliwi – bierzemy ten dalszy! Uprzedzając fakty - haniebnego stowarzysza! Na tyle haniebnego, że na następny PK się nie namierzymy. Taki urok trasy opartej na azymutach;-( Pewnie gdyby nie zniesmaczenie E1, czy szukanie poprzedniego PK, ktoś by się dopatrzył charakterystycznego wąwozu z drogą i LOPką i nie nabrali byśmy się na tego stowarzysza.
Jedziemy dalej; kompas w dłoń i liczenie kroków. Żadnego omijania. Twardo przez krzaki. Jest odległość jest szczyt górki. I nie ma lampionów. Rozpraszamy się. I nie ma lampionów. Ani jednego!

Kończy się czas dodatkowy- nie ma co szukać. Szybka burza mózgów jak trafić na metę. Bez śladu GPS który wskazał że trzeba iść na zachód nie byłoby szans wrócić. Oczywiście na mapie zabrakło opcji ewakuacyjnej. Widać liczyli że kilku TZtów nigdy nie wróci!

Po drodze jakieś lampiony. Wyglądające LOPkowato. Niby coś tu powinno być – to bierzemy. Jeszcze na koniec ostatni wycinek – coś nam zaświtało i zgarnęliśmy ostatnie 2 PK. Z wrażenia zapomniałem udzielić pisemnie odpowiedzi na zadanie – ale ustnie miało być „wygra lepszy” – niech SG dopisze na kartę!

Jak się okazało na mecie wcale nie byliśmy ostatni. Niedługo po nas przyszli M. P. i R. P. – także bez kompletu PK. Jeszcze nieskuteczny rzut jajem do opon (choć kusiło trafić w budowniczego). Właściwie to 20km wykończyło mnie na tyle, że nie miałem już siły bić budowniczego, a MDP nie dała mi ochłonąć i od razu zabrała do domu (bo niby sprzątać mam), więc budowniczy ostał się cały i zdrowy. Wczoraj udało mi się złożyć mapę z E1. Nie dziwię się, że wszyscy się błąkali – gdy opis składania jest nieprawidłowy… to mapy się nie złoży. Wycinek PK11 ma tylko jedno połączenie z resztą łańcucha, a drugie wisi w powietrzu!!!. O niekonsekwencji oznaczeń (linii WN) nie wspomnę. Jak zwykle u Jedynki -  zwalony etap;-( Drugi etap to my zwaliliśmy, choć brak wariantu awaryjnego (np. w planie mapy dać najdalszy PK) przy marnej czytelności wydruku generował sporą przypadkowość  w odnajdowaniu się w terenie.