Grand Prix Mazowsza - etap 2, czyli "co ja to ostatnio podbiłam?"

Drugi dzień GPM odbywał się już w lesie - klasyk z 25 punktami na dystansie 4,7 km. Oczywiście dotyczy mojej kategorii. Z jednej strony super, że na łonie natury, ale z drugiej las daje jednak wyższą szansę popełnienia różnorakich głupot. Nie żebym planowała, zdecydowanie wystarczył mi wyczyn pierwszego dnia.

Tym razem startowaliśmy z Tomkiem w odstępie kilku minut, więc i na metę spodziewaliśmy się przybyć w zbliżonym czasie. Tymczasem oczekując na rozpoczęcie etapu robiliśmy głupie miny do obiektywu:-)

 

Czekanie wyzwala dziwne zachowania.

Na sam start trzeba było kawałek podejść, więc od razu była rozgrzewka, bo taką normalną to się można za bardzo zmęczyć, więc nie robię.

 

W boksie startowym.

Pierwsze punkty rozłożone były na obrzeżach wielkiej łąki, czy tam nieużytków (a może i użytków), więc nie dało się zabłądzić, bo wszystko było widać na przestrzał.

Czwórka, piątka, szóstka i siódemka to karpy, których w lesie było zatrzęsienie, ale jakoś udało mi się od razu trafiać na właściwe. Kolejne punkty to charakterystyczne drzewa, znowu przebieg przez łąkę i kolejne kilka karp. Gdzieś po drodze spotkałam Dorotę i żeby dotrzymać jej kroku (co gwarantowało lepszy wynik) gnałam jak szalona, choć niekoniecznie tymi samymi wariantami. W okolicach PK 9 i PK 10  swoim sokolim wzrokiem wypatrzył mnie Tomek, ale nie miałam czasu zatrzymywać się na sesję zdjęciową:-)

 

Koło PK 9

 

I okolice PK 10.

Do PK 17 szło świetnie - biegło mi się dobrze, jak na moje możliwości dość szybko, niemal bezbłędnie, głownie na azymut. A po siedemnastce nastąpił dramat. Odbiegłam od punktu i w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że nie pamiętam ani z jakiego punktu biegnę, ani na jaki. Totalna pustka w głowie. Coś mi tam kołatał się kod 80, co wskazywałoby na dziewiętnastkę, ale dlaczego? W końcu wypatrzyłam Dorotę, a ponieważ jeszcze chwilę temu razem podbijałyśmy jakiś punkt, miałam nadzieję, że podpowie mi, co powinnam teraz brać. Dorota stwierdziła, że ostatnio brała osiemnastkę i nawet pokazała mi ją, bo lampion stał stosunkowo niedaleko przy drodze, a teraz szuka dziewiętnastki.  W mojej głowie zabrzmiało to jak: brałaś osiemnastkę, idź z Dorotą na dziewiętnastkę. A przy tym wszystkim miałam świadomość, że pokazywanego punku wcale, ale to wcale nie podbijałam. Ale ten kod 80 jakoś tak mnie wabił. W końcu podbiłyśmy dziewiętnastkę i pognały dalej.

Ale gdzie ja jestem?

Kolejne punkty wpadały łatwo i szybko, choć im bliżej mety tym dalej zostawałam w tyle za Dorotą. Ale i tak miałam poczucie odwalenia solidnej roboty. Dumna z siebie wzięłam do ręki wydruk z wynikiem i... wszystko zdechło. Jak wół widniało, że jednak nie podbiłam PK 18 i w związku z tym mam nkl-kę.

Na dobiegu dałam z siebie wszystko.

Teraz z nostalgią wspominam czasy kart startowych i perforatorów, gdzie w każdej chwili można było sobie sprawdzić, gdzie już się było, a gdzie nie. Najwyższy czas wymyślić takie czipy, które będą pokazywały jakie punkty ma się już podbite. Ludzie latają w kosmos, a takiej prostej rzeczy nie da się skonstruować???? A może już są takie, tylko ja nie wiem? Dajcie znać jeśli ktoś widział coś takiego.

Cała długa trasa.

 

Grand Prix Mazowsza - etap 1, czyli jak odróżnić jedynkę od dwójki.

Podczas gdy Tomek przygotowywał się do Grand Prix Mazowsza, ja nie robiłam nic. To znaczy nic w zakresie BnO, bo ogólnie to miałam zajęć po kokardę. Uznałam, że jakoś to będzie, a nawet jak będzie źle, to w regulaminie nie znalazłam jakichś sankcji na to.

Pierwszy bieg trzydniówki to sprint na Muranowie. Super. Lubię biegać po mieście, więc cała nastawiona byłam pozytywnie. Do tego piątek był pięknym, słonecznym i ciepłym dniem, to czego chcieć więcej.

 

 Przy namiocie startowym

 

Czekamy na nasze minuty startowe

W tym etapie ja startowałam pierwsza, Tomek jakieś pół godziny po mnie, czyli miałam szansę wrócić zanim on ruszy.

 

 Start

Wystartowałam, obejrzałam mapę, nawet szybko znalazłam trójkąt startowy i pobiegłam tam, gdzie wszyscy wcześniej skręcali. Obiegłam blok, jakiś budynek, wyleciałam na skwerek i dopadłam lampionu. Już miałam podbijać, ale z przyzwyczajenia zerknęłam na kod. Co u licha? Kod mi się nie zgadza! Obejrzałam mapę, teren - wszystko ok, tylko ten kod. Stanęłam ogłupiała nie wiedząc co robić. Dopiero po chwili gapienia się na mapę dotarło do mnie, że dwójkę wzięłam za jedynkę, więc kod nie miał prawa się zgodzić. Jedynka widniała na mapie tuż obok. Niemal na wyciągnięcie ręki. I co z tego, skoro w totalnym zaćmieniu nie wiedziałam, w którą stronę wyciągnąć tę rękę. Zaczęłam nerwowo i całkowicie bezmyślnie obiegać skwerek, coraz bardziej chaotycznie i bezsensownie. Drugiego lampionu nigdzie nie było. Kiedy już się trochę wyeksploatowałam ruchowo wpadłam na genialny pomysł, żeby użyć kompasu, skoro z rozumem mi nie wychodzi. Kompas wskazał na gęsty żywopłot rosnący tuż obok, a schowany w gąszczu lampion znalazłam już sama. Cała operacja od startu do podbicia jedynki zajęła mi prawie 7 minut. Czas zwycięzcy w mojej kategorii wynosił  13.15. 

 

Najtrudniejszy pierwszy krok...

Skoro po pierwszym punkcie miałam już pozamiatane, to w zasadzie było wszystko jedno jak pobiegnę dalej. Ograniczyłam się więc biegowo, za to starałam się przynajmniej dobrze czytać mapę, żeby na jednym etapie nie zrobić dwóch głupot, bo wtedy to już byłoby mi wstyd pojawić się na kolejnych etapach. W sumie to i tak było. Na szczęście do wszystkich kolejnych punktów trafiłam bezproblemowo, aczkolwiek niektóre przebiegi mogłam zrobić bardziej optymalne. Przynajmniej takie mam wrażenie oglądając swój ślad.

Ponieważ na trasie byłam znacznie dłużej niż przewidywałam, na mecie nie zastałam już Tomka, bo pomaszerował na start. Za to upolowałam go jak kończył swój bieg. 
 

Tomek na mecie

 

Ten to przynajmniej się postarał i zajął drugie miejsce w swojej kategorii. 

Cóż, zostały mi jeszcze dwa etapy, żeby się zrehabilitować. No bo przecież gorzej to już chyba nie będzie?

 

Cała trasa.

Czas zacząć majówkę czyli trening w Wesołej

W piątek 1 maja rusza Grand Prix Mazowsza. Ale rusza dopiero biegiem popołudniowym, więc z rana, aby wyrobić kilometraż, należy pobiegać;-) Trening w Wesołej na znanej, choć ostatnio mniej bieganej mapie Groszówka. 

Takie logo zachęcało uczestników do biegu

Przyjeżdżam sobie wcześniej na miejsce startu- miały być to znane wiaty przy UM Wesoła, ale coś tych wiat nie widać. Z auta dostrzegam samotną znajomą postać rozglądającą się po zagajniku, gdzie wiaty kiedyś stały. Na parkingu dzwoni telefon – Ania (którą widziałem przed chwilą) dzwoni lekko zrozpaczona, czy już wyjechałem z domu i czy nie mogę zabrać stolika. No cóż, skoro już dojechałem, to ciężko zabrać stolik. Ale ratuję organizatorkę składanym krzesełkiem, które wożę w bagażniku;-) 

Wkrótce wraca z lasu Barbara, która stawiała ostatnie lampiony dla trasy długiej i można ruszać. W lesie sucho. Bardzo sucho. Pod butami trzask łamanych suchych patyków. Przy PK 1 doganiam ekipę z trasy rodzinnej, co pierwszy raz są na BnO. Krótki instruktaż jak się podbija kartę startową przy pomocy perforatora, jak używać kompasu i ruszam dalej. 

Nie przemęczając się (mam na uwadze popołudniowy sprint) drogami lecę na PK 2, 3, 4. Teren znany, więc błędów praktycznie nie ma. Przy PK 5 znowu spotykam ekipę z trasy rodzinnej. Już z daleka machają i krzyczą, że wszystko już wiedzą i przećwiczyli przy znajdywaniu kolejnych lampionów. 

PK 6 na zboczu górki. Górki bardzo mało przebieżnej – taki wyrosły już młodnik, gdzie część zbyt gęsto posadzonych sosen wyschła lub została ścięta i leży sobie pomiędzy tymi, co dalej rosną. Chwilę szukam lampionu – jest gdzie indziej, niż się spodziewałem. 

Kolejne PK w znanych miejscach. Choć PK 8 jest sprytnie schowany w rowku pomiędzy dwoma kopczykami i chwilę go szukam. 

Dalej góra-dół-krzak-góra czyli typowa wydma w Wesołej. Za PK 11 spotykam biegnący z naprzeciwka tramwaj zawodników z trasy średniej. Przy PK 16 dogania mnie i przegania Marcin. Jako że biegłem pierwszy – dla potomności uwalniałem perforatory z uchwytu mocującego je do przewozu. Teoretycznie można dziurkować bez tej operacji, ale jest to niewygodne i można przedziurkować uchwyt. 

Ostatnie punkty to typowa „łydka”. Można biegać „na pamięć”. 

Wreszcie meta. Nie dawałem z siebie wszystkiego – więc wynik taki sobie, ale przynajmniej poranny rozruch zaliczony. Teraz pozostała chwila na regenerację i popołudniowy start w sprincie na Muranowie.

 

Jak nie zostałem Mistrzem Polski;-)

Zawsze wolałem dłuższe dystanse. W tym roku na Warsaw City Race najlepiej poszedł mi bieg najdłuższy. W zeszłym roku na MP Ultralongu także nie byłem ostatni. Dlatego z dużymi nadziejami zapisałem się na tegoroczne Mistrzostwa Polski w długodystansowym BnO. 

Zawody dość daleko -z moje perspektywy to  „pod Gdańskiem”, a tak dokładniej tuż obok Gniewu. Ale to taka odległość, że daje się wyjechać rano, pobiec i wrócić. 

Organizator – bliżej mi nieznany – ale fajnie jest odkrywać nowe tereny i budowniczych. 

Wyjechałem skoro świt. Forma taka sobie, bo dopadł mnie katar, ból głowy i inne takie. Z perspektywy czasu podejrzewam jakąś formę morderczego covidu… 

O godzinie 8:00 miało ruszyć biuro. O tej godzinie było nas dwoje uczestników przytupujących, by odebrać numery startowe, ale musieliśmy poczekać z pół godziny zanim centrum zawodów się ogarnęło. Ale czekających niewielu, więc nie ma sprawy – udało się. 

W centrum zawodów

W tym roku start masowy dla większości kategorii. Nie znoszę startu masowego. Bo zawsze biegnie się nie tam gdzie trzeba, nie za tym co trzeba, a ci co potrafią biegać w tramwaju (czyli na plecach upatrzonego zawodnika) zyskują, sami nie nawigując. Jeszcze rok temu w regulaminach BnO był zapis, że zawody mistrzowskie muszą być rozgrywane interwałowo lub w postaci OneManRelay. Zapis był, po cichu się zmył. Szkoda, że PZOS takie zmiany wprowadza po cichu, że na ich oficjalnej stronie brak jakichkolwiek sensownych informacji – pojawiają się tylko newsy typu „uścisk dłoni Prezesa i Nadleśniczego”, albo powołania do Kadry Narodowej. Nigdy nie widziałem np. komunikatu/uzasadnienia anulowania jakiegoś etapu w zawodach wysokiej rangi (zresztą na stronach zawodów także tego brakuje), czy choćby opracowania o trendach w zmianach regulaminowych. 

Wracając do zawodów – moja kategoria miała mieć start masowy z jakimiś tam motylkami. Znajomych sporo. Na podium raczej mam szanse iluzoryczne – jest co najmniej trójka (a pewno i więcej) ludzi biegających ode mnie o niebo szybciej i do tego bardzo dobrze nawigujących. Takich co kompas wyssali z mlekiem matki, a nie jak ja - uczący się nawigacji u schyłku żywota;-) Ale BnO to taka dyscyplina, gdzie zawsze można strzelić babola. A na długim dystansie jeszcze ważna jest kondycja na końcu – więc zawsze może zdarzyć się niespodzianka. 

Teren – niby blisko morza, a góry całkiem porządne. Komunikat techniczny mówił dla mojej kategorii o 10 km i 250 m w górę. 

Clear, check i na linie startu

Start tuż za wiaduktem nieczynnej kolejki. Na starcie zamieszanie, jedna z kategorii startu masowego o 10:00 musiała się dopominać o wpuszczenie do boksu, bo kierownik startu coś o nich zapomniał i chciał ich wystartować 20 minut później. 

Dostaliśmy mapy pod nogę, odliczanie i start. Mapa – płachta jak na byka – format A3. Ale dzięki temu dość wyraźna jak na nasze starcze oczy. 
Do pierwszego punktu tramwaj. Od razu pod górę, ale sporo drogą. Dopiero końcówka po nieużytku przypominającym łąkę. Od samego początku na plecach czułem oddech Józefa. Uparł się, że mnie będzie gonił… Strasznie stresująca sytuacja… 

Po PK 1 ciut się przeluźniło (czytaj zostałem z tyłu, bo nie lubię szybko biegać po krzakach). Na PK 2 chyba najdłuższy z przebiegów na mapie. Przedzieram się przez krzaki, zbiegam w dół i mam dylemat – biec po kresce przez dwie góry, czy drogą? Jednak szybciej będzie drogą. Skręcam w lewo i po kilkudziesięciu metrach wiem, że to pierwszy błąd. Drogą w lewo musiałem pokonać wzniesienie i zbiec, a w prawo, przy tej samej odległości byłoby tylko w dół lub po różnym. Ale nie ma sensu już wracać – biegnę i uciekam ile się dam Józefowi. 

PK 3 i PK 4 wchodzą dość dobrze – bez większego kluczenia. PK 4 to punkt węzłowy – pierwszy motylek. Ja biegnę w prawo, Józef w prawo. Wreszcie mogę spokojnie nawigować. 

Przed PK 9 znowu pojawia się Józek. Przecinamy drogę, teren odkryty, dół, lampion…. Tylko kod się nie zgadza! Konsternacja! Chwila zastanowienia i lecimy dalej - to był jakiś wcześniejszy „dół”. 

Lecimy do punktu węzłowego PK 4/10. Punkt ten to był wielki dół, z butelkami wody (taki punkt wodopojowy). Z daleka widzimy ludzi wbiegających w dół. Biegniemy i my: jest dół, butelki z wodą lampion. Podbijam i… konsternacja coś mi się kod nie zgadza. Chcę już pobiec dalej, gdy do lampionu dobiega Agnieszka. Agnieszka głośno zadaje pytanie jakiego kodu szukam. Sprawdzam na mapie - ma być 40, a na lampionie 74. Tyle że wszystko wygląda tak samo: dół, butelki z wodą… Burza mózgów, konsultacja z innymi i wiemy, gdzie jesteśmy. Ruszamy do właściwego dołka. Rzeczywiście wygląda tak samo. Mam wtedy wątpliwości czy za pierwszym przebiegiem przez ten lampion trafiłem na właściwy. Niby sprawdzam kody, ale kto by posądzał budowniczego o taką perfidię - tak upodobnić te dwa miejsca do siebie! 

Zwiedli mnie ludzie wbiegający do dołka, bo azymut miałem dobry

Biegnę dalej do kolejnego PK węzłowego. PK 12 za „trzema” górami. Znajduję przełączkę by się nie wspinać dodatkowo. Na lampion nie wchodzę czysto, szukam go najpierw na równoległej ścieżce 20 metrów poniżej punktu. Takie drobiazgi, brak dobrej techniki biegania po ternie nieprzebieżnym powoduje, że na takich przebiegach tracę do wyjadaczy. Na równej drodze i długim przebiegu jestem w stanie zyskać. Rok temu nadmorskie wydmy były idealnie przebieżne, stąd mój fajny wynik. Tu idzie troszkę gorzej. 

Przed PK 13 w zasięgu wzroku mam Tomka Pryjmę. Jak dobrze pójdzie, to go wyprzedzę przed metą. 

PK 15 – kolejny motylek i strome górki/dolinki o przewyższeniach rzędu 20 m. PK 16 wchodzi dobrze, biegnę na PK 17 – niewielki dołek w zielonym. Po chwili szukania znajduję lampion, ale znowu o innym kodzie. Niby też w jakimś dołku, ale takim bardziej „rozległym” . Konsternacja. Brnę dalej rozglądając się czujnie. Docieram do zbocza - w dole widzę lampion – to musi być PK 18. Sprawdzam kompas – azymut miałem dobry. Robię zwrot w tył i wpatrując się uważnie w igłę kompasu ruszam na poszukiwania właściwego dołka. Przechodzę obok lampionu, który znalazłem wcześniej. O! jest dołek z lampionem! To ten mój!. Widzę z niego ten lampion „stowarzyszony”. Tak na oko jest ze 30 m dalej… nie za blisko? Mój był całkowicie schowany w dołku, a tamten świeci niczym latania… 

Szukając PK 17 trafiłem na lampion stowarzyszony...

Wracam na PK 18 i kończę motylek na PK 15/19. Na poszukiwaniu tego dołka z PK 17 straciłem masę czasu (wydruk mówi, że z 5 minut na przebiegu czterominutowym). Czerwona koszulka Tomka zniknęła mi zupełnie z oczu…. 

Jeszcze raz zaliczam sławny dołek (PK 17/20) i zostają mi dwa ostatnie punkty. Znowu dłuższy przebieg, spora góra do pokonania i dobrze wydeptany zbieg w kierunku mety. Na dobiegu do ostatniego PK na uczestników poluje fotograf – staram się biec lekko i rączo, by dobrze wyjść na zdjęciu. 

Złapany przed metą

Na mecie wyprzedza mnie jeszcze jakaś „elitarna” biegaczka – muszę popracować nad szybkością (albo jakiś cudowny eliksir i odmłodnieć o  40 tat...;-) 

Na mecie wydruk i zupka. I oczywiście picie. Niby na trasie leżała woda przy punkcie węzłowym (PK 4/10), ale to był początek trasy i kto by tam pił. Szczególnie, że wydobycie butelki ze sterty/folii, odkręcenie itp. To czas… którego zawsze brakuje. Po PK 10 (czyli połowie trasy) nie było punktu wodopojowego „na przebiegu”. Były gdzieś z boku, umiejscowione dla nas bezsensownie. A w drugiej połowie trasy pragnienie więcej dokucza. Niby regulamin mówi o punktach nawadniania co 25 minut, ale kto by tam patrzył na takie rzeczy (ot choćby kontroler ze strony PZOS). Znając życie, to za rok w regulaminie te punkty nawadniania zanikną w ogóle;-) 

Na wydruku jestem czwarty….. hmm coś za dobrze! Potem dowiaduję się, że jestem czwarty - ale na moim wariancie trasy. Ogólnie jest o wiele gorzej. Gorzej niż zakładałem. Gdyby nie te dwie wpadki przy PK 10 i PK 17 miałbym analogiczny wynik jak rok temu… 

Wsiadam w auto i wracam do domu. Czekam na dokładne wyniki, by przeanalizować co i jak. Docieram do domu – wyników brak. Pojawiają się jakieś dyskusje o problemach w jakiejś kategorii. Ale na bieżąco na stronie z wynikami informacji brak. Tak naprawdę to do tej pory (czyli prawie dwa tygodnie po zawodach) nie ma wyników oficjalnych. Wyniki zbiorcze pojawiły się dwa dni po imprezie z adnotacją o unieważnieniu wyników kategorii K20. Oglądając film z relacji na żywo wywnioskowałem, że w tej kategorii części uczestniczek dano źle wydrukowane mapy – miały być dwustronne, ale na drugiej stronie było to samo co na pierwszej… Oczywiście żadnego oficjalnego komunikatu. Brak linków do fotorelacji (więc po co zatrudniali fotografów?) – wszystkiego trzeba szukać własnym sumptem. Rozumiem, że najważniejsze jest przygotowanie do imprezy i jej przeprowadzenie, ale impreza nie kończy się na mecie. Analizy, międzyczasy, zdjęcia czy choćby słowo wyjaśnienia, jak coś wyniknie nietypowego, by się przydały. Nie chodzi tylko o tę kategorię K20. W wynikach jest bardzo dużo MP. Pewno to takie punkty „stowarzyszone”. Sprawdziłem na mapie - o ile przy PK 10 ten stowarzysz był dość daleko, to w przypadku PK 17 w/g mapy stał na granicy 60 m. W regulaminie jest „powyżej 60 m”, ale tak wizualnie wydawało mi się, że lampion był bliżej… gdyby był ukryty… 

Po tych mistrzostwach pozostał mi niesmak odnośnie tego startu masowego, nawadniania i braku podsumowania zawodów w internecie. Brak tego, co obiecano w zakładce live np. GPS tracking. Pochwalę zupkę na mecie, bezpłatny parking, dobrą pracę biura i brak opóźnień na starcie. Teraz pozostaje mi czekać rok na kolejną szansę udowodnienia sobie, że jestem dobrym ultraorientalistą;-) 

 

 

Do dwóch razy sztuka czyli trening u Aleksa

Dopadł mnie katar. Katar i przyległości z tym stanem związane. A wiecie, katar bywa co najmniej denerwujący. Najpierw dokuczył mi na tyle, że „na pamięć” pojechałem do Marek na trening we środę. Trochę się zdziwiłem, że polana postojowa jakaś taka pusta. Odgrzebałem komórkę, patrzę, a tu jak wół, że trening ma być nietypowo… w czwartek… 

W czwartek katar nie odpuszczał. Powiem wręcz, że wzbierał, pęczniał i coraz bardziej dokuczał. Tym razem na polanie w Markach samochodów było w bród. Pobrałem mapę i podreptałem do lasu. W lesie sucho jak pieprz. Jeszcze brak zieleni, więc bieganie po wyschniętym poszyciu jest takie sobie. Brak takiej typowej leśnej świeżości, która zwykle towarzyszy wyprawie do lasu. 

W tle górka ze startem

Start pod górkę, po piachu. Potem nieuporządkowanym lasem w kierunku PK 1. Zniosło mnie co nieco na lewo, ale lampion był widoczny z daleka, więc udało się trafić do punktu. Za to do PK 2 trafiam idealnie. 

PK 3 na górce. Niby liczyłem ścieżki poprzeczne i nie wiem jak przebiegłem tuż obok lampionu do następnej ścieżki. Chyba kurza ślepota… Albo ten katar rzucił mi się na spostrzegawczość. 

Do PK 4 i PK 5 idealnie po kresce, pomimo, że Alex coś tam z mapy powycinał. Tu muszę dodać, że w zasięgu wzroku pojawił się jakiś konkurent w widocznym z daleka seledynowym wdzianku. Nie lubię oddechu konkurencji na plecach, więc ustawiłem azymut i szybko ruszyłem na PK 6. Mapa była wycięta na tym przebiegu, ale PK miał być gdzieś obok drogi, więc pobiegłem drogą gubiąc konkurencję z zasięgu wzroku. Pojawiły się jakieś górki, powinna być żółciutka polanka i dołek. Szukam – nie ma. Dopiero po dłuższym błąkaniu się zauważyłem, że źle ustawiłem azymut… taka pomyłka o kąt prosty… Trzeba kawał wracać… 

Wstyd mi gdy patrzę na ten przebieg...

Dalej szło lepiej. Ale niezbyt szybko, bo ciężko jednocześnie biegać i dbać o drożność dróg oddechowych… 

Zamiast na PK 8 trafiłem najpierw na PK 10 – pamiętam, że kiedyś przy jakimś bieganiu na tej mapie miałem podobnie. Jakiś taki fragment mapy, którego nie lubię;-) 

Przy właściwym już dobiegu do PK 10 znowu pojawił się seledynowy konkurent. Widać także musiał się pogubić – i to całkiem nieźle, bo mi zeszło dobre 5 dodatkowych minut na szukaniu PK 6. 

Oczywiście w lesie coraz ciemniej, ale nie warto było wyjmować już czołówki z kieszeni. Kolejne PK, już bez takich atrakcji, to ściganie się z seledynowym. Wyprzedziłem go na dobiegu do przedostatniego PK 15 – wariant drogowy okazał się szybszy niż buszowanie na azymut. 

Na dobiegu do mety dołączył pędzący niczym rakieta Mateusz – solidarnie goniliśmy go niczym charty – nie uciekł daleko, że tak powiem i metę podbiliśmy wszyscy prawie razem. 

Uff trening zaliczony, choć tempo i samopoczucie niezbyt dobrze rokuje na MP w ultralongu, które czekają mnie już w niedzielę… 

 

Prymulek 2006 TV

 

Miało być 8 godzin i 48 km a wyszło... jak zwykle;-)

Extra Dystans Stołeczny

 Nadszedł koniec tegorocznego Dystansu Stołecznego. Etap 11 – extra. Znowu Karol chciał nas zadziwić „udziwnionym etapem”.  Takie połączenie miejskiego sprintu z bieganiem po zakręconych górkach i wykrotach Lasku Młocińskiego. Takie zestawienie u Karola kojarzy mi się zawsze z pewną imprezą (chyba to był Puchar Bielan), gdzie startowaliśmy w Lasku Młocińskim i po pokręceniu się dłuższą chwilę po płaskiej części lasku dostaliśmy prawie 2 km przebiegu wzdłuż DK7 do Lasku Bielańskiego, zdobywanie duuu…j skarpy, a na koniec kawałek biegu miejskiego. Ten przebieg pomiędzy laskami był zupełnie powalający….

Wracając do dzisiejszego biegu – miało nie być aż takiego przebiegu – atrakcją było zaś dwukrotne przekraczanie DK7… przejściem ze światłami. Mieliśmy grzecznie oczekiwać na zielone światło, a lampiony po obu stronach przejścia zapewniały „wycięcie” czasu przekraczania ruchliwej drogi z wyników.

Gotowy do startu

Na start dotarłem wcześnie, jako jeden z pierwszych i od razu spotkałem nasza klubową ekipę. Ania startowała na krótszej tarasie , a ja razem z Barbarą poszedłem na start Chojraka. Tradycyjnie start z puszki – postanowiliśmy pobiec rekreacyjnie z pogaduszkami na trasie.

Pierwsze siedem PK w kampusie UKSW. Lampiony widoczne z daleka, zwykle na wysokości 160-180cm. Niskie osoby musiały podskakiwać by potwierdzić PK;-)

Ostatnio bieganie miejskie nawet mi wychodzi – bez żadnych wpadek dotarliśmy do DK7.

Po odczekaniu swojego, przeszliśmy do Lasku Młocińskiego. PK 9 i PK 10 - optymalny wariant drogami, takimi głównymi alejkami w tym lesie. Od PK 11 zaczęły się górki. Jako że biegliśmy rekreacyjnie, wybraliśmy wariant ścieżkowy. Ten kawałek lasu jest pokręcony i zawsze nocą człowiek zbacza tu z kierunku, nie trafia na ścieżkę i inne takie. Nas także lekko zawiodła nawigacja – o jedną dróżkę w lewo i musieliśmy na azymut wracać na właściwe ścieżki.

Staraliśmy się unikać przebiegów na azymut, ile się dało. Do PK 18 były tylko trzy przebiegi, które zrealizowaliśmy poza ścieżkami.

Po PK 18 skończyły się górki. Długi przebieg wzdłuż zakrzaczonego rowu, szukanie PK 20 w rejonach zaznaczonych na mocno zielono…

PK 21 chwilkę szukaliśmy. Ślad pokazuje, że coś azymut nam się nie zgadzał – może przez wszechobecne zieloności na mapie – widomo,w nocy na płaskim zielonym szukanie polanki 3m x 3m….

Przy PK 24 zobaczyłem, że mamy jeszcze jedną pętelkę – będziemy wracać się przez PK 26/29 i 23/27 do PK 24/30. Obserwacja ta  z lekka mnie załamała. Byliśmy już na tych punktach, więc po co biec tam jeszcze raz? Trasa długa – łącznie 7,7km, w lesie strasznie sucho – biegając czuje się „kurz” we wdychanym powietrzu. Ta ostatnia pętelka to sadyzm budowniczego i tyle.

PK 24/30

Nie pozostało nic innego jak ją przebiec.

Po lesie zostało kilka PK w mieście. Biegliśmy razem do szkoły. PK 35. Spojrzałem mapę i ruszyłem na PK 36. Oglądam się, a Barbara gdzieś zniknęła. Dobiegam do rogu gdzie powinien być lampion – nie ma nic. Patrzę uważniej na mapę…. przekręciłem ją o 180 stopni! Wstyd. Odwracam się i biegnę na ostatnie dwa PK. Na mecie Barbara pyta się, gdzie zginąłem – bo nagle zobaczyła, że mnie nie ma. Jak tu z honorem wytłumaczyć, że mi się północ z południem pomyliła?;-)

Na zakończenie jeszcze mała nagroda za wytrwałość (dla tych co startowali minimum 5 razy w tej edycji Dystansu Stołecznego) – kubek Dystansowy;-)
Jak patrzę teraz na wyniki sporo osób ma MP. Ponoć brali „stowarzysze” – przytrafiło się to także Ani na krótszej trasie – no cóż, u Karola trzeba być czujnym „do końca”;-)

 

 

Wyspa O-Cup, etap 3 - na luzie, bo i tak nic do stracenia.

W niedzielę obudziłam się połamana od sobotnich etapów, ale chyba jeszcze bardziej od niewygodnego łóżka. Ponieważ z bieganiem i tak szło mi marnie, nastawiłam się na mile spędzony czas w lesie, nawet gdybym miałam się zgubić.

Tym razem to Tomek startował wcześniej. Ponieważ mój start nie był jakoś dramatycznie później, więc poszłam razem z nim (znowu dłuuuga dojściówka) i dopilnowałam, żeby pobiegł:-) 

 

Przed startem.

Już w boksie.

Trzeci etap był najdłuższy. I znowu musiałam sama sobie pilnować zegarka przy starcie, ale chyba już dochodzę w tym do wprawy, bo upilnowałam. Ruszyłam. Teren ten sam, co w etapie drugim, więc pojawiła się nadzieja, że skoro nie zginęłam poprzednio, to i teraz jakoś ogarnę.

Punkt pierwszy nie dość, że daleko, to za całą masą niebieskości - nie wiadomo: suchej, czy mokrej. Na wszelki wypadek postanowiłam obiec ścieżkami. Trochę miałam obawy, bo w pewnym momencie tych ścieżek robiło się dużo i nie byłam pewna, czy wstrzelę się we właściwą. Tak w zasadzie, to byłam pewna, że nie. Na pierwszym skrzyżowaniu spotkałam Ulę, nieco zagubioną, więc razem oglądałyśmy  mapę, aż mi w końcu przypomniała, że jednak powinnam lecieć dalej. Cały czas starałam się trzymać brzegu mokradła i dopiero na samej końcówce skróciłam sobie, dowiadując się przy tym, że wszystko jest suche jak pieprz i od razu można było iść na azymut.

Dwójka i trójka za drogą, w lesie, dość łatwe. Czwórka znowu na "mokradłach", z wariantem ścieżkowo-azymutowym. Piątka w ciul daleko, ale z dobrym drogowym dobiegiem. Na końcówce za późno weszłam w las, ale szybko zorientowałam się, gdzie jestem. Jeszcze w międzyczasie ratowałam jakieś zagubione dzieciaki, więc była okazja do zatrzymania się i odsapnięcia.

Nie wiem dlaczego do szóstki nie skorzystałam znowu z dróg, tylko przedzierałam się lasem, ale kto bogatemu zabroni? Grunt, że lampion znalazłam. Siódemka była śmiesznie łatwa, a ósemka tuż przy niej. Do siódemki biegłam za jakąś starszą kobitką, a za mną leciała jakaś z młodszej trasy. Ta z przodu zasuwała jak mały samochodzik, który nie sposób dogonić, a ta z tyłu mamrotała pod nosem: przynajmniej z dziesięć lat starsza, a nie idzie jej dogonić! I wiecie co? Nie dogoniłyśmy.

Do dziewiątki i dziesiątki znowu pobiegłam drogami z ominięciem tych niby mokradeł, a potem tylko jedenastka i meta. 

 

Usiłuję z fasonem wbiec na metę.

 

W sumie nawigacyjnie to ten etap dla mnie był najłatwiejszy, a prędkością i tak się nie przejmowałam.  Odległość trochę dała mi w kość, bo startowałam już zmęczona, więc kiedy przyjechaliśmy na zakończenie imprezy czułam się tak:

Czekamy na zakończenie imprezy.

No, nie powiem - umordowałam się trochę, ale za to w pięknych okolicznościach przyrody, z dobrą organizacją i fajnymi mapami. Trzeba tę imprezkę na stałe wpisać w kalendarz. Warto.

Wyspa O-Cup, etap 2, czyli zdążyć na obiad.

Po etapie pierwszym wróciłam pieszo na kwaterę, ogarnęłam się i zaległam w oczekiwaniu  na Tomka, który startował sporo po mnie, więc i wracał później. Drugi etap zaczynał się od 14.30, ja miałam trzydziestą minutę startową, a Tomek nieco późniejszą, więc tego odpoczynku między etapami było jednak niewiele. Na kolejny start znowu była spora dojściówka, ale i tak krótsza niż na pierwszy.

Tomek odprowadza mnie kawałek.

Najbardziej przed startem stresowałam się, że zapomnę włączyć zegarek, zamiast tym, czy łatwo trafię na punkty i czy nie wymięknę kondycyjnie. Ale wiecie - jak bez zegarka, to potem trzeba pobiec jeszcze raz:-)

Do pierwszego punktu postanowiłam pobiec drogami, bo było to całkiem logiczne, no i wygodne. Co prawda nie wyszłam czysto na punkt i na końcówce trochę za daleko weszłam w las, ale nie było to jakieś duże błądzenie. Dwójka była tuż obok, na górce, więc łatwa sprawa. Trójka ciut dalej, ale też bez problemów. Trochę mnie to podniosło na duchu, bo dobry początek, to... dobry początek.

Czwórka już w większej odległości. Starałam trzymać się kurczowo azymutu, do momentu, kiedy dotarłam do mokradeł i jak na mój gust okazały się zbyt mokre. Postanowiłam obejść, choć teraz myślę - co mi ta odrobina wody przeszkadzała? W każdym razie czwórka weszła.

Miedzy czwórką a piątką doznałam jakiegoś zaćmienia umysłu i ubzdurałam sobie, że punkt stoi przed drogą, a nie za nią. Patrzyłam w mapę i zupełnie tego nie widziałam. Oczywiście szukałam za wcześnie. Zastanowiło mnie dopiero, że wszyscy biegną dalej, nie zwracając uwagi na miejsce, gdzie prowadzę swoje poszukiwania, no a przecież ktoś oprócz mnie musiał mieć też ten punkt. Dla mnie jednej by chyba nie stawiali.

Efekt zaćmienia.

Do szóstki był dość długi przebieg. Początkowo poruszałam się po linii azymutu, a potem zniosło mnie w lewo. Na szczęście weszłam na rów, który w dalszej swojej części biegł bliziutko szóstki, więc uznałam to za prezent od losu i dalej ruszyłam rowem. Sprawdziło się.

Do siódemki znowu drogami, ósemka tuż przy siódemce, więc łatwa, a dziewiątkę wzięłam azymutowo-drogowo. 

 

Gdzieś na trasie.

Z dziewiątki na dziesiątkę przeleciałam przez w miarę suche mokradła i zatrzymał mnie dopiero ciek wodny, na tyle konkretny, że jednak musiałam go obejść. Do jedenastki już drogami i ścieżkami i tu można się spierać czy wybrałam dobry wariant obiegnięcia mokrego, ale najważniejsze w sumie, że skuteczny. Dwunastka to już w zasadzie tylko formalność i dobieg do mety, jak zawsze z fasonem.

Po etapie najważniejsza część dnia, czyli obiad:-) Bałam się czy Tomek zdąży, bo organizatorzy jakoś dziwnie to urządzili, że obiad był wydawany w czasie, kiedy większość zawodników była w lesie. My obydwoje zmieściliśmy się w czasie - ciekawa jestem jak inni. Po obiedzie jeszcze tylko wizyta w sklepie po słodką nagrodę za wysiłek i wreszcie odpoczynek, aż do niedzielnego etapu.

A wyniki? Cóż, znowu uplasowałam się na ostatnim miejscu, ale już bez tej przepaści między mną, a poprzedzającą zawodniczką. Czyli jest postęp.

Cała trasa.

Wyspa O-Cup, etap 1, czyli marny początek.

Bardzo chciałam pojechać nad morze. Do tego stopnia, że bez wahania zapisałam się na Wyspę O-Cup. Może gdybym wiedziała, jak mocno da mi w kość City Race, to zastanowiłabym się nad kolejna mocną dawką wrażeń w tak krótkim odstępie czasu, ale zapisy były dużo wcześniej. 

Pojechaliśmy w piątek po pracy i wieczorem zameldowaliśmy się w bazie - głównie, żeby wykupić obiady, bo to przecież najważniejsze.

 

Pamiątkowa fotka musi być.

Na sobotę planowane były dwa biegi, na szczęście o rozsądnej długości. Ale za to już dojścia na start trochę mnie oszołomiły - na każdy etap w granicach 1-2 km. Ja wiem, że to konieczne i nie kwestionuję zasadności, ale pobiadolić sobie przecież mogę. Na poranny etap Tomek nawet planował mnie podwieźć, ale rano okazało się, że mamy flaka w oponie i zamiast na start ze mną, pojechał szukać wulkanizatora. Ku mojemu zdziwieniu załatwił sprawę tak szybko, że jeszcze zdążył uwiecznić mój start.

 

Ruszam

Ponieważ start był tuż przy plaży, to przynajmniej nie było problemu ze zorientowaniem mapy (no bo morze na północy) i znalezieniem trójkąta startowego (blisko morza). I dobrze, bo mapy dostaliśmy formatu A3, a szukanie na wielkiej płachcie zawsze jest trudne.

Punkt pierwszy wyglądał na łatwy, na przedłużeniu ścieżki prowadzącej ze startu, do tego na niewielkiej górce. Faktycznie, widoczny już z daleka. 

Jedynka zaliczona.

Dwójka niedaleko, nic specjalnego w sumie. Ruszyłam na azymut, minęłam ścieżkę, wspięłam się na zbocze, a potem coraz bardziej odbijałam w lewo, nie zauważyłam trzech ścieżek, przeszłam przez drogę, której nie powinnam przekraczać, znalazłam punkt z innej trasy i... wciąż się nie zorientowałam, że jestem już za daleko. Tak sobie jeszcze chwilę pochodziłam po okolicy i wróciłam do drogi. Ponieważ wciąż nie miałam pomysłu co dalej, to postanowiłam sprawdzić, czy droga prowadzi do skrzyżowania. Prowadziła. Podobnie jak  cztery inne ścieżki w pobliżu.  Po chwili wahania założyłam, że jednak jestem na tej największej i od skrzyżowania namierzyłam się na dwójkę. Teraz azymutu trzymałam się już kurczowo i w końcu natrafiłam na właściwy lampion. Uffff.

 

Niby łatwo, a trudno.

Po dwójce wróciłam do skrzyżowania, które ocaliło mi życie i z niego namierzyłam się na trójkę, licząc że skrzyżowanie znowu przyniesie mi szczęście. Najpierw natrafiłam na punkt z innej trasy, a potem, ku swojemu zdziwieniu, na czwórkę. Serio? Znowu się nie udało? Kurczę, w żaden sposób nie mogłam się odnaleźć w tym zwariowanym terenie. U nas mamy płasko, płasko, małe wgłębienie, lekkie wzniesienie, płasko, płasko, maleńka górka, więc tych górek nie sposób przeoczyć, łatwo je ogarnąć wzrokiem  i kierować się tym widokiem. Tu zaś górki (i obniżenia pomiędzy nimi) były dup, dup, dup - jedna za drugą, tak że tego nie ogarniesz i nie policzysz, bo już koło piętnastej się gubisz, a przed tobą jeszcze ze sto. Azymuty też jakieś inne mają, niby lecę według kompasu, a i tak trafiam obok. Skoro jednak znalazłam się przy czwórce, a trójka była tuż obok, to i tak w sumie miałam szczęście, bo mogłam wyjść nie wiadomo gdzie. Tak więc znalazłam trójkę i wróciłam do czwórki, o dziwo nie gubiąc się po drodze.

Przy PK 4. I co dalej?

Za czwórką nastąpiła lekka zmiana krajobrazu i pojawiły się podłuuuużne wzniesienia i obniżenia. Z tym już jakoś łatwiej mi się współpracowało i po chwili miałam zaliczoną piątkę.

Szóstka daleko, już na terenach podmokłych ale przynajmniej niemal na miejsce można było dostać się drogami. Poszło łatwo. Do siódemki było bliziutko, tyle tylko, że przez bagienko. Tak się zasugerowałam tym niebieskim na mapie, że starannie je obeszłam, mimo że widziałam inne osoby biegnące na wprost, bo bagienko było suchutkie. A zresztą nawet gdyby było trochę mokre, to co?

PK 8

Z ósemki odruchowo pobiegłam za innymi zawodnikami, prosto w stronę rowu i miałam szczęście, że ktoś litościwie ułożył tam kilka bali, po których dało się przejść. Wtedy dokładniej obejrzałam mapę i skierowałam się jednak w stronę drogi, bo natężenie niebieskiego na mapie wzrastało. Do dziesiątki i jedenastki korzystałam już z wszystkich dostępnych dróg i ścieżek, co i tak jakoś specjalnie nie podkręciło mojego tempa. Dopiero na dobiegu do mety nieco się sprężyłam, chociaż i tak nie miało to żadnego znaczenia.

Wynik - cóż, haniebny. I wcale nie chodzi mi o to, że ostatnie miejsce, bo może być ostatnie  i bardzo ostatnie. Moja strata do poprzedzającej mnie zawodniczki uplasowała mnie na tym baaardzo ostatnim.

Cała trasa.