Rajd Źródeł Chodelki TV

Rodzinny bieg na orientację, czyli gra terenowa dla dzieci.

Byliśmy początkiem września  na takiej śmiesznej imprezce i aż do dzisiaj zastanawiałam się, czy o niej pisać. Bo to zaczęło się od informacji, że w Zielonce OKiS organizuje bieg na orientację, ale im bardziej zagłębialiśmy się w temat, tym mniej było tam BnO, a więcej gry terenowej. Ciekawość wzięła górę i zapisaliśmy się. Ponieważ drużyny musiały liczyć minimum trzy osoby, skaperowaliśmy starszą córkę i jak się później okazało - słusznie, bo wszyscy byli z dziećmi. No, może nie takimi po trzydziestce, ale dziecko to dziecko.

W dniu zawodów o umówionej porze stawiliśmy się w miejscu zbliżonym do podanego w regulaminie, bo dokładnie tam, gdzie podano, to nie wolno było wejść, bo to na terenie wojskowym. Nic to - grunt, że udało się wystartować. 

 

Przed startem.

 

Do znalezienia było 6 punktów kontrolnych oraz 3 czy 4 dodatkowe (bonusowe). Na punktach należało wykonać zadanie i muszę przyznać, że niektóre z nich były całkiem życiowe jak na przykład zbudowanie filtru do wody, rozpalenie ognia (to już przy mecie), czy przypomnienie sobie zasad udzielania pierwszej pomocy. Musieliśmy też odszyfrować wiadomość i wypełnić odczytane zadanie, napisać krótki wierszyk, a nawet wspiąć się na drzewo po słoiczek miodu.

 

PK 3

 

Rozpalenie ogniska okazało się najtrudniejsze:-)

Do punktów bonusowych teoretycznie miały odsyłać podane azymuty i odległości, ale jeden kierował w tak abstrakcyjnym kierunku, że nawet nie próbowaliśmy tam iść, na jeden trafiliśmy przypadkiem, inny wywiódł nas na manowce. Organizatorzy chyba od razu nie byli pewni tych azymutów, bo już na starcie powiedzieli, gdzie mniej więcej znajdziemy te bonusy. Tak nachalnie zresztą ich nie szukaliśmy, bo nie planowaliśmy wygrać, zostawiając tę atrakcję zespołom z dziećmi niepełnoletnimi.

Na metę dotarliśmy jako pierwszy zespół i dłuuugo czekaliśmy na resztę. W sumie na planowane ognisko z kiełbaskami nie zamierzaliśmy zostawać, ale byliśmy ciekawi jak inne zespoły poradzą sobie z rozpalaniem ognia. 

Podsumowując: z biegiem na orientację zabawa niewiele miała wspólnego, ale bawiliśmy się świetnie i nawet zastanawiam się, czy gry terenowe to nie jest moje powołanie?

WMOC - dzień siódmy, czyli krótki long z kąpielą błotną w pakiecie.

Ostatni bieg - finał longu. Ten long taki dość krótki, ciut ponad 3 km. Nastawiałam się na jakieś 4 - 5 km, choć pewnie Tomek podawał mi wcześniej parametry i nie powinnam być zaskoczona. W każdym razie mile się zdziwiłam. Dojście na start też króciutkie - dla mnie, bo dla Tomka trochę dłuższe. Tym razem postanowiłam nie fatygować medyków do mojej nogi, tylko sama ją natarłam obficie maścią i zabandażowałam odzyskiem z poprzedniego dnia. Poza tym już trochę przywykłam do kuśtykania i przekonałam się, że jakoś daję radę.

 

W bazie zawodów.

 

Moje miejsce startu przewidziane było dla najstarszych kategorii, przy czym moja kategoria była w tej grupie najmłodsza. To niesamowite ile osób i w jakiej kondycji startowało wśród osób 60-100 lat. Wychodzi na to, że jak dobrze pójdzie, to jeszcze jakieś 35 lat mogę pobiegać:-)

Start był z górki, ścieżką do drogi. Pierwszy punkt był w jarze za drogą, a w zasadzie w odnodze jaru. Trafiłam bez problemu, przy okazji naprowadzając na punkt inną zawodniczkę, która szukała za wcześnie. Dwójka już nieco dalej. Nie upierałam się przy azymucie, bo pierwszym celem było dotrzeć do wodopoju na drodze i dopiero od niego namierzyć się dalej. Miałam nadzieję, że te wodopoje faktycznie postawili w miejscach zaznaczonych na mapie, a nie jak im wyszło, bo wtedy nici z namierzania się. Najwyraźniej stał dobrze, bo na dwójkę trafiłam. Z wody też przy okazji skorzystałam.

Trójka i czwórka weszły gładko mimo powyginanego terenu, ale starałam się kurczowo trzymać kreski i schodzić z niej tylko jak już koniecznie coś trzeba obejść. Do piątki strasznie mi się dłużyło. Azymutu pilnowałam tak pi razy oko, bo i tak musiałam zejść niemal na dno jaru, zresztą miałam przeczucie, że jakoś to będzie. I faktycznie jakoś było, zwłaszcza że przy punkcie kręciło się chyba z kilkanaście osób przychodzących i odchodzących od punktu. Zaraz za punktem, przy przejściu przez rzeczkę (a zasadzie przez bagienko) zrobił się zator, bo każdy kombinował jak najbardziej bezstratnie pokonać ten odcinek. Ja chciałam być taka bardzo hop do przodu, więc ominęłam kilka osób i pewnie stanęłam na kępce, która wydała mi się stabilna. No więc dokładnie tak - wydała mi się. Wpadłam w błocko po kolano. Odruchowo chciałam się wspomóc drugą nogą i teraz obydwoma tkwiłam w bagienku powyżej kolan.  Nie powiem, troszeczkę się przestraszyłam, ale tylko troszeczkę, bo wokół był tłum ludzi, więc miałam nadzieję, że jednak ktoś w razie czego mi pomoże. Powoli wyciągnęłam ręce i chwyciłam się jakiejś roślinności i centymetr po centymetrze wyciągałam nogi z brei. Udało się. Nogi miałam ciężkie od błota a tu trzeba było wspiąć się w górę do drogi. Planowałam wyjść w byle którym miejscu i rozejrzeć się za wodopojami, ale tak się złożyło, że wyszłam dokładnie na pierwszy z nich. Oczywiście skorzystałam. Także dla opłukania rąk z błota. Na PK 6 namierzyłam się z drugiego wodopoju, bo był bliżej punktu i choć po drodze było dużo zielonego, spokojnie wyszłam na lampion. Teraz czekał mnie najdłuższy przelot, najpierw pod górę, potem w dół. W drodze pod górę zagadnęła mnie jakaś Holenderka i żaliła się, że ona nie ma siły pod górę, bo u nich wszędzie płasko. Pocieszyłam ją, że na Mazowszu też jest płasko i też mam ten sam problem. Tak po prawdzie to na siódemkę mogłam pójść logiczniej (jak większość), czyli drogami niemal pod sam punkt. Fakt - trochę naokoło, ale na pewno szybciej i wygodniej niż po krzakach, jak ja. Do tego w tych krzaczorach nieopatrznie zepsutą nogą stanęłam na pieńku i znowu mięśnie tak mi się spięły, że gwiazdy zobaczyłam. Noga na szczęście coraz bardziej nawykła do urazów i coraz szybciej ból odpuszcza. Ale i tak musiałam znacząco zwolnić. Na szczęście teraz było już blisko, w dół i nawigacyjnie łatwo. Reszta trasy to w praktyce powrót do bazy, bez żadnego wydziwiania, ot - jakieś punkty po drodze być musiały. Mimo bolącej nogi starałam się przyspieszać, a na metę wręcz wbiec. Miałam nadzieję, że Tomek już będzie, a tymczasem przybiegł kilka minut po mnie. Co on tam nawyczyniał na swojej trasie, to w głowie się nie mieści. Zupełnie jakby zapomniał kompasu. No, szkoda gadać. To już lepiej popatrzcie na mój ślad, bo taki bardziej ogarnięty:-)

Ostatni etap w moim wykonaniu.

WMOC - dzień szósty, czyli orientacyjne świry.

Na trening przed ostatnim biegiem umówiliśmy się z Kamilem, organizatorem biegów ultra, bo chciał wreszcie zobaczyć co to jest ta nasza orientacja. Ja planowałam tylko rzucić okiem na teren, bez biegania, czy nawet łażenia, ale na wszelki wypadek ubrałam się "do lasu" i wzięłam wszystkie niezbędne akcesoria. Kamil był nieco mniej "leśny", a przynajmniej mniej krzakowy, a akcesoria zapewnił mu Tomek.

 

Kamil już gotowy, my w tle szykujemy się dopiero.

 

Niby organizatorzy przygotowali różne warianty trasy, ale my postanowiliśmy iść na żywioł i brać jak leci, aż nam się znudzi. Ja zakładałam wariant minimum, czyli ze dwa, może trzy punkty i powrót, Tomek wariant maksimum, czyli wszystko, a Kamil wariant - ile czas pozwoli. Zakładając, że ja pójdę powoli, a chłopaki pobiegną, od razu ruszyłam na pierwszy punkt, a Tomek przeprowadzał szkolenie z kompasu dla Kamila. Pierwszy punkt w jarze, od razu na azymut, choć na upartego można by i drogą, ale w końcu chciałam poznać teren. Z jedynki na szóstkę, piątkę, dwójkę, czwórkę, trójkę i... znalazłam się na końcu mapy. A miały być dwa, trzy punkty. Jakoś tak łatwo szło.

 

Na trasie.

 

W międzyczasie spotykałam chłopaków, ale zasadniczo szłam w swoim tempie.  Przez czwórkę zostałam za nimi w tyle, bo czekałam aż podejdą, a oni tylko popatrzyli na lampion z drugiej strony jaru i odpuścili zejście na dół. W sumie się nie dziwię, bo Kamil miał buty bardziej ścieżkowe niż przełajowe. Dogoniłam ich w drodze na dwunastkę, którą podbijaliśmy już razem. Jeszcze wspólnie pobiegliśmy na ósemkę, a potem każde ruszyło w swoja stronę - Kamil do domu, bo czas mu się skończył, Tomek zaliczyć wszystkie punkty, a ja tak spacerowo powłóczyć się po lesie, nie przejmując się już lampionami. Może trochę za bardzo się nie przejmowałam, bo chwilami całkiem nie wiedziałam gdzie jestem.  Najważniejsze, że metę znalazłam.

 

Też na trasie.

 

Na trasie Kamil dość szybko zorientował się, że krótkie spodenki na BnO w lesie, to nie jest najlepszy pomysł, a znajomość wszystkich ścieżek w przydomowym lesie niczego nie gwarantuje przy bieganiu (chodzeniu) na azymut. A całą zabawę podsumował słowami: "Ja myślałem że organizatorzy biegów ultra mają głupie pomysły. Zmieniam zdanie - Ci od biegów na orientację to dopiero świry". No, coś w tym chyba jest:-)

https://www.facebook.com/share/v/1Dy6BwcKF7/

 

 

Moje czerwone, chłopaków niebieskie.

WMOC - dzień piąty, czyli przedwczesne zaćmienie słońca.

Po kwalifikacjach wiedziałam już, że z jedną nóżką bardziej da się biegać i z telefonem też da się biegać. Czyli spoko. Dodatkowo moja trasa miała być o 1,5 km krótsza niż w kwalifikacjach, a dojście na start tylko 800 metrów. No pełen luzik.

 

Pozytywnie nastawieni.

 

Przed startem znowu poszłam do miłych panów medyków na odczynianie nogi i tym razem dla urozmaicenia najpierw rozmasowali, potem namaścili, zabandażowali i jeszcze popsikali. I znowu zapomnieli splunąć przez lewe ramię.

 

I jeszcze popsikam...

 

Szota tym razem sobie odpuściłam, ale prochy łyknęłam i żwawo (w porównaniu do poprzedniego dnia) pomaszerowałam na start.

Do lampionu startowego od ostatniego boksu było aż 130 metrów, ale spożytkowałam je na przetestowanie nogi i znalezienie trójkąta na mapie. Do jedynki ruszyłam już biegiem. Niestety, z wrażenia, że da się biec, nawet nie sprawdziłam jak będzie najoptymalniej, tylko pomknęłam przed siebie. Zamiast wbiegać na zbocze mogłam polecieć kawałek drogą do skrzyżowania i stamtąd po poziomnicy  do punktu. Ale trudno. Do dwójki była tylko jedna możliwość - na azymut, więc tak zrobiłam. Po dwójce trochę zwolniłam, ale za to poszłam idealnie po kresce i wyszłam prosto na lampion. Czwórka bez problemów, a do piątki wykorzystałam wszystkie dostępne drogi i wyszedł taki nawigacyjnie luzacki odcinek. Nie dla wszystkich jednak okolica była łatwa nawigacyjnie, bo widziałam jak po zakreskowanym na fioletowo polu, błąka się jakaś zawodniczka i uparcie czegoś szuka. Aż mi jej żal było, bo wiedziałam, że nie znajdzie.

Po czwartym punkcie zrobiło się na trasie już całkiem płasko i znowu miałam takie Mazowsze - łatwe i przewidywalne. Nawigacyjnie szło świetnie, a i noga dawała pobiec, tam gdzie teren pozwalał. W okolicach dziesiątki (nie pamiętam - przed, czy po) mało nie wpadłam na jakiegoś osiemdziesięciolatka, który przechodził przede mną, ale nagle zatrzymał się, pewnie żeby popatrzeć na mapę. Bardzo chciałam uniknąć tego zderzenia, bo ani dla mnie, ani dla niego pewnie nie skończyłoby się dobrze, więc uskoczyłam na konar leżącego drzewa, niestety tą bolącą nogą. Jak mi się łydka spięła, jak mnie prąd przeszył, jak zobaczyłam przed czasem zaćmienie słońca... I tyle biegania:-( Dalej jakoś pokuśtykałam klnąc w myślach na czym świat stoi. Jeszcze na dobiegu do mety próbowałam przyspieszyć, ale znowu wyszedł jakiś taki koślawy kujawiak.

Na mecie zdziwiłam się podwójnie - po pierwsze, że nie ma jeszcze Tomka, a według moich obliczeń powinien być, a po drugie, że mimo nogi przegoniłam masę osób w swoim finale. A gdybym tak jeszcze nie musiała unikać zderzenia, to ho, ho, ho jaki wynik bym wykręciła:-) I tak to był chyba mój najlepszy występ na mistrzostwach do tej pory.

 

Tak biegałam.

WMOC - dzień czwarty, czyli kwalifikacje na jednej nodze.

Rezygnacja z treningu nie wpłynęła znacząco na stan mojej nogi, czyli bolało jak bolało i każdy krok był wyzwaniem. Nie wiedziałam, czy kwalifikacje są warunkiem niezbędnym, żeby wystąpić w finale B (bo w A to wiadomo), więc koniecznie chciałam wziąć w nich udział. Zresztą nawet gdyby nie, to i tak nie planowałam siedzieć w hotelu, czy nawet w bazie zawodów. Tymczasem już samego dojścia na start było 3 km i to chyba najdłuższa dojściówka z jaką się kiedykolwiek spotkałam. Znaczy - widziałam dłuższe, ale wtedy był przewidziany transport - tutaj nie. 

Zegarek, z którym Tomek poszedł na ostre starcie, całkowicie odmówił współpracy (za co zostanie karnie odesłany skąd przybył), a ja miałam pobiec z telefonem, żeby jakoś tę trasę nagrać. W sumie to nawet dobrze, bo gdybym nie była w stanie wrócić, to jest jak wezwać pomoc.

Z zegarkiem nic nie mogłam zrobić, ale z nogą już tak. Natarłam ją maścią, łyknęłam szota magnezowego (a dla zrównoważenia magnezu i potasu zapiłam sokiem pomidorowym), do tego prochy przeciwbólowe i tak przygotowana pomaszerowałam do punktu medycznego, żeby medycy jeszcze coś dołożyli, jak się da. Dołożyli drugą porcję maści, mrożące psikadło w podwójnej dawce, dobre słowo i tylko zapomnieli splunąć trzy razy przez lewe ramię. Ale trudno - i tak poczułam się zmotywowana.

Na start wyszłam prawie dwie godziny wcześniej, żeby powoli sobie dokuśtykać i mieć jeszcze czas na odpoczynek. Dobrze, że były przygotowane pieńki dla tych, którzy potrzebowali chwilę posiedzieć przez podróżą:-)

 

Całkiem niezła miejscówka.

 

W końcu nadszedł czas startu. Najpierw ostrożnie, powoli pod pretekstem czytania mapy, trochę ścieżką, a potem zamiast do drogi, to chaszczami. Cała ja. Na tej drodze, do której nie dotarłam, przegoniła mnie Ula, która startowała minutę po mnie. I tak by mnie przegoniła, więc w sumie wszystko jedno gdzie. Potem obie namierzyłyśmy się ze skrzyżowania, ja oczywiście odpowiednio później. Jedynka zaliczona.

Do dwójki ruszyłam już odważniej - las przebieżny, podłoże miękkie, płasko. Zaczęłam iść szybciej - noga nie zaprotestowała. Nawigacyjnie - łatwizna. Trochę takie nasze Mazowsze z mikrorzeźbą, do czego jestem przyzwyczajona. Spróbowałam po trochu podbiegać. Powiem więcej - lepiej mi się biegło niż szło. Chyba wszystkie podjęte przed biegiem środki zaradcze zaczęły działać na 100%. Tylko tego splunięcia przez lewe ramię  ciut zabrakło na przebiegu PK 5 - PK 6. Nie żebym nie wiedziała jak trafić, tylko miałam problem z decyzją - co uszłam kawałek, to inna opcja wydawała mi się lepsza i zmieniałam trasę. W efekcie trochę czasu straciłam na kombinowaniu i trochę nadłożyłam drogi, ale przynajmniej skorzystałam z wodopoju.

 

Od zielonego (tego z prawej) do wodopoju głupiej się nie dało:-)

 

Z szóstki na siódemkę po ścieżkach żeby nie pchać się w zielone, za to z siódemki zamiast od razu po prostej do ścieżki to przedzierałam się przez krzaczory, no bo azymut. Srymut-azymut. Ósemka i dziewiątka bez problemów, a do dziesiątki nawet trochę się rozpędziłam, bo teren dobry do biegania.  Górę, za która stała jedenastka, postanowiłam obejść, bo trochę postraszyły mnie gęste poziomnice i konieczność wspinaczki na jednej nodze, ale teraz myślę, że dałabym radę. Ale przepadło. Zresztą i tak celem dnia było dotarcie na metę, a nie robienie wyniku.

 

Może nawet trochę za bardzo naokoło było.

 

Ponieważ noga nie protestowała, a wiedziałam, że końcówkę w razie czego zrobię na czworaka, na dobiegu do mety zaczęłam ścigać się z jakimś osiemdziesięciolatkiem.  Ot, tak dla fantazji. W życiu nie przypuszczałam, że wygrana z kimś tyle starszym może dać jakąkolwiek satysfakcję. Ale jednak on miał dwie nogi, ja tak z półtora.

 

Kuśtyk, kuśtyk...

 

Krokiem dostawnym do mety.

 

Za linią mety i miejscem sczytywania czipów czekał już Tomek z krzesełkiem i napojami chłodzącymi, więc przynajmniej od razu mogłam odpocząć.

 

Pobiegowy relaks.

 

Nie wiem jak to się stało, ale mimo nogi wcale nie byłam ostatnia i wyprzedziłam dwie zawodniczki. A bałam się, że w ogóle nie ukończę biegu.

 

Moja trasa i mój ślad.

WMOC - dzień trzeci (odpoczynku) - czyli trening w lesie.

Zegarek Renaty zdechł z głodu. Całą noc jak szalony się restartował i wracał do „safe mode”, znowu się restartował i znowu wracał do „Safe mode”… aż wyczerpał całą cała zgromadzoną w baterii energię i zdechł. Ładowanie nie pomogło bo znowu się restartował. Zresztą Renaty nóżka także nie czuła się najlepiej, więc ten zegarek do szczęścia nie był niezbędny.. 

Dzień odpoczynku, czyli Forest Model Event. Dzień - zapowiadał się ciężko, bo wróciły upały. W bazie wydarzenia parking na 60 aut, a chętnych kilka tysięcy – organizator zrobił serwis, gdzie informował o zajętości parkingu: o 8:00 było zajęte 0%, o 9:00 jak wyruszaliśmy także było zajęte 0:00, a jak tylko wyjechaliśmy z Rzeszowa wskaźnik zajętości skoczył do 90%. Nawigacja zaświeciła się na czerwono, bo na trasie czekał korek… przy parkingu. Ale z trasy ciężko już zawrócić, więc jechaliśmy dalej. 

Na miejscu – bałagan. Na parkingu auta zaparkowane na 2 miejscach, nikt nie pilnuje, nie kieruje do wolnych miejsc, wszyscy krążą wokoło i szukają miejsca, gdzie można stanąć. Nam się fartem udaje już przy drugiej nawrotce zaparkować. 

Renata kuśtykając poszła w kierunku biura treningu (w sukience i z mapą w garści, że może jednak pójdzie na jakiś punkt do lasu), a ja w stylu alpejskim zdobyłem pobliski najwyższy szczyt gdzie umiejscowiony był lampion startu. 

W lesie tłok. Przy starcie grupa różnojęzycznych orientalistów deliberująca na temat, czy lampion stoi dobrze, czy las na mapie przedstawiony jest właściwie i czy w ogóle wyjść na trasę. Bo do PK 1 widać sznureczek maszerujących ludzi. Trzon tego tłumu to kategoria 80+ lub wycieczki rodzinne, więc z bieganiem ciężko. Staram się obiec bokiem, ale im dalej od lampionu startu, tłum formuje się w coraz szerszą tyralierę. No cóż, to także dobra metoda – czesanie lasu tyralierą w poszukiwaniu lampionu;-) 

Lampiony było całkiem łatwo znaleźć, bo zawsze stała tam grupka ludzi dyskutująca o czymś, z mapami w dłoni, pokazująca palcami różne charakterystyczne elementy terenu wokół punktów. 

Aby wyrwać się z tłumu postanawiam pobiec innym wariantem - na PK 116 zamiast na PK 104. Troszkę samotności w lesie. Oczywiście przy punkcie znowu tłok. Wariantem autorskim biegnę trochę pod prąd. Jest ciut lepiej, bo do najdalszych PK docierają tylko ci młodzi (szybsi) weterani. 

Im bliżej mety, tłum gęstnieje. Przechodzę do marszu, bo nie daje się biec w sznureczku maszerujących ludzi. 

Dobieg do mety specjalnie z boku, by wyszło zdjęcie;-)

Na mecie czeka Renata. Jak się okazało, nie poszła w las, bo się zagadała ze znajomymi. Może i lepiej -  będzie miała więcej siły na jutrzejszą walkę w kwalifikacjach – może ciut nóżka się naprawi? 

A sam trening… no cóż porażka. Gdyby był pomiar czasu, jakieś rozgraniczenie pomiędzy tymi, którzy chcą choć potruchtać, od tych co tylko spacerują, miałby sens. Przy ponad 2 tysiącach chętnych zapraszanych na godziny poranne, bo potem będzie upał -  do tego potrzeba minimum nadzoru – choćby lampion mety – został otoczony piknikującymi osobami i ciężko było do niego dotrzeć. 

Lampion mety

Część ludzi rozkładała się na dłuższy  piknik, a 60 miejsc na parkingu… to naprawdę nie jest dużo. Ponoć i transport zorganizowany na trening kulał – na WMOC startuje spora grupa prawdziwych weteranów – wiadomo, że w wieku lat 80 rzadko kto biega jak 35-latek i przejazd zatłoczonym autobusem bez miejsca siedzącego także może być dużym wyzwaniem… 

WMOC - dzień drugi, czyli życie to nie je bajka...

Na niedzielę zawody wróciły do Rzeszowa. Finałowy bieg miał odbyć się w śródmieściu, czyli praktycznie teren biegu widzieliśmy z okien hotelu (no, przynajmniej część). Poranek był bardzo przyjemny, bez upału, więc spacerkiem, trochę naokoło (bo embargo) ruszyliśmy na teren areny. Zegarek od wieczornego resetu i wyrzuceniu wgranych map zachowywał się przyzwoicie, łydka bolała umiarkowanie, a zacienionego miejsca do rozbicia obozowiska było po kokardę. Wszystko idealnie.

 

"Nasz" kawałek cienia.

 

Wiadomo, że jak jest idealnie, to coś się świeci. Pierwsze ostrzeżenie przyszło kiedy tylko Tomek ruszył z bazy na swój start. Ja biegłam godzinę po nim, więc musiałam czekać. Chciałam sprawdzić ile dokładnie mam czasu do wyjścia, spojrzałam na zegarek, a tam.... strajk. Zegarek sobie coś tam aktualizuje, zaleca cierpliwość i powoli, bardzo powoli robi swoje. Czyli tym razem mamy strajk włoski. Coś tam Tomek wspominał, że w razie czego mogę pobiec z telefonem, więc nerwowo zaczęłam przeszukiwać posiadane aplikacje, ale oczywiście nic nie działało. Ściągnąć też mi się nie udało, bo technologicznie zatrzymałam się przy telefonach, które służyły do telefonowania, a nie do wszystkiego. W końcu poddałam się i jeszcze tylko tliła się we mnie ostatnia nadzieja, że Tomek zdąży wrócić przed moim wyjściem i coś zaradzi. Uffff... Wrócił. Ponieważ czasu było mało, po prostu dał mi swój zegarek i ruszyłam na start. Tym razem dojścia było mniej, coś koło kilometra.

Nadeszła moja minuta, namiot startowy - wlot, wylot i pierwszy rzut okiem na mapę. Jeszcze przed dobiegnięciem do lampionu startowego udało mi się zlokalizować na mapie trójkącik (bo na kwalifikacjach miałam z tym lekki problem) i mogłam od razu pobiec, gdzie trzeba. Tym razem nic mnie nie zdekoncentrowało, zresztą punkt był łatwy. Za to żeby dobiec do dwójki, trzeba było trochę pogłówkować, bo najwygodniejszy dobieg został sztucznie pozamykany i to trzema zagrodzeniami. Na szczęście błyskawicznie znalazłam obejście i dumna, że tak dobrze mi to poszło, ruszyłam najszybciej jak byłam w stanie. 

 

Taki psikus autora mapy.

Aż do siódemki biegłam jak natchniona. Wiadomo, nie na czołową lokatę, ale w porównaniu do samej siebie. Nawigacyjnie szło dobrze, do marszu nie musiałam przechodzić - słowem bajka. Bajki mają jednak to do siebie, że szybko się kończą i przy ósemce przebiegłam obok lampionu nie zauważając go. Lampion stał przy jednym końcu szlabanu, ja pobiegłam przy drugim. Szybko mapa przestała mi się zgadzać z tym co przed oczami, więc zawróciłam i dopiero wtedy zauważyłam lampion.

 

Trochę się rozminęłam z punktem.

 

Ponieważ to był pierwszy błąd i jeszcze była szansa na przyzwoity wynik, więc spod ósemki wyrwałam jak wystrzelona z procy i na dwóch następnych punktach miałam bardzo dobry czas. A przed jedenastką wszystko szlag trafił. Nagle poczułam w lewej łydce silny ból i mało nie wyrżnęłam o glebę nie mogąc oprzeć się na nodze. Zacisnęłam zęby i usiłowałam biec, ale wychodziło tylko rozpaczliwe kuśtykanie. Na szczęście po jedenastce został już tylko jeden punkt i meta. Pierwszy raz na metę "wbiegałam" tak wolno. Choć wyniku jakoś szczególnie nie muszę się wstydzić, to gdybym utrzymała tempo do końca, byłabym wyżej jakieś 5-6 pozycji. Szkoda.

Kuśtyk, kuśtyk...

 

Moja mapa i mój przebieg.

 

WMOC - dzień pierwszy, czyli jak nie trafić do finału A.

W sobotę zaczęła się już prawdziwa rywalizacja - kwalifikacje do sprintu. Kwalifikacje odbywały się w Przeworsku, więc rano spakowaliśmy dobytek na cały dzień i ruszyliśmy w stronę nowej przygody. Po piątkowych deszczach i chwilowym ochłodzeniu, pogoda zaczęła wracać do normy, czyli robiło się coraz cieplej. Mało kto chciał biwakować w pełnym słońcu, więc wszystkie drzewka w obrębie areny miały wielkie wzięcie, nawet jeśli dawały tylko skrawek cienia. Udało nam się rozbić obozowisko pod jednym z nich.

 

W pobliżu "naszego" drzewka.

Niektórzy woleli w pełnym słońcu.

 

Z dojściem na start to organizatorzy trochę przyszaleli - coś koło 2 km, czyli niewiele mniej niż sam bieg. A wcześniej z parkingu na arenę ponad 700 metrów. Nic się jeszcze nie zaczęło, a ja już byłam uchodzona, a do tego po piątkowym treningu i łażeniu po Rzeszowie trochę pobolewała mnie łydka. Mimo to, czekając na swój start, zrobiłam rozgrzewkę, taką z bieganiem i ćwiczeniami - trochę dla zabicia czasu i stresu, trochę z rozsądku. Wreszcie weszłam do boksów jedną stroną, a po czterech minutach wybiegłam drugą. Trochę z emocji, a trochę przez przeszkadzająca nakładkę powiększającą na kompas źle dojrzałam na mapie gdzie powinnam pobiec i wleciałam nie w tę uliczkę co trzeba. Szybko się zorientowałam i zawróciłam, ale w sprincie każda sekunda się liczy. Nie żebym miała jakieś oczekiwania typu finał A, ale obciachu to jednak nie chciałam doznać.

 

Nie w tę uliczkę!

 

Przy dwójce niewiele brakowało, a podbiłabym nie swój punkt. Dobrze, że mam już odruch sprawdzania kodów, bo mój lampion stał kilka metrów dalej. Ale przynajmniej wiedziałam już jakiego typu niespodzianki mogą się trafić po drodze.

Trójki, czwórki i piątki nie dało się spieprzyć, choćby kto chciał, bo tak były proste, a szóstkę widziałam już z daleka. Po szóstce było przejście pod drogą, pod mostkiem, prowadzące nad samą rzeczką i kiedy wyszłam po schodkach na poziom ulicy totalnie pochrzaniło mi się po której stronie rzeczki jestem i gdzie mam biec. Do tego jedna z wolontariuszek tak głośno dopingowała zawodników, że własnych myśli nie słyszałam. Oczywiście po chwili ogarnęłam sytuację, ale znowu cenny czas uciekł bezpowrotnie. A miało być tak pięknie...

  

Czy ta szóstka dobrze stała? Ślad mój i Tomka.

 

Po tych okołomostkowych opóźnieniach tak bardzo chciałam nadrobić i pobiec szybciej, że przebiegłam siódemkę. Tak po drodze nawet wydawało mi się, że mój lampion powinien być bliżej i za krzakiem, ale to ten widoczny z daleka przyciągał mnie jak magnes. Jak głupia leciałam do niego, nie patrząc nawet co podpowiada mapa. I kolejne sekundy pooooszły, nie powiem co robić.

 

Schowali mi lampion za krzakiem:-(

 

Po siódemce już nie robiłam głupot nawigacyjnych, za to zaczęły mi się kończyć siły i chwilami musiałam przechodzić do marszu, żeby nie paść ze zmęczenia. Między PK 10 a PK 12 mieliśmy fragment dzikiego buszu, z powalonymi drzewami, które trzeba było przeskakiwać (jeśli ktoś miał siły) lub przełazić mozolnie nad nimi (to ja).

Reszta punktów to już łatwizna, nie ma o czy pisać. Na dobiegu do mety zebrałam całą resztkę sił i pognałam ile fabryka dała. Przynajmniej na tym odcinku nie odbiegam od konkurencji i ten przebieg zawsze mam dobry:-)

 

 Sprintem na metę.

 

A jak miał się mój zegarek? Tomek od rana pertraktował z nim i chandryczył się o każdą godzinę poprawnego działania zmniejszając mu obciążenia, czyli redukując coraz bardziej wymagania, co od niego chcemy. W związku z tym zegarek poszedł na ugodę i zarejestrował mi trasę. Wieczorem znowu zaczął marudzić, że mu się nie chce, ale i tak byłam wdzięczna za wyrozumiałość w czasie zawodów.

Po naszych biegach nie wracaliśmy od razu do Rzeszowa, tylko zostaliśmy na ceremonii otwarcia Mistrzostw. Nie powiem, początek był nawet wzruszający, kiedy prezentowano flagi wszystkich 42 krajów, z których przyjechali uczestnicy, a potem rozbrzmiał hymn Polski. Prezentacja gospodarzy terenu (bardzo szczegółowa) oraz sponsorów już nie zrobiła na mnie takiego wrażenia, ale rozumiem konieczność.

 

To dopiero połowa flag.

 

 A tak wyglądała moja mapa:

 

WMOC - dzień zerowy, czyli "atrakcja" goni "atrakcję".

Mistrzostwa Świata Weteranów w BnO tak dumnie brzmi, nie? No, może z tymi weteranami trochę słabo, ale i tak jest światowo. 

Do Rzeszowa przyjechaliśmy w czwartek po południu, z lekkimi problemami zakwaterowaliśmy się i ruszyliśmy  odebrać pakiety startowe. W hali było jeszcze w miarę spokojnie, ale nawet gdyby ruszyły tłumy, to odbiór dobrze zorganizowany, według kategorii wiekowych..

 

Odbieramy pakiety.

 

W piątek rano, kiedy powoli zbieraliśmy się na trening, telefon od właścicielki obiektu, że musimy się wyprowadzić, bo nasz pokój ma zarezerwowany kto inny. Nastąpił overbooking i jakoś trzeba było rozwiązać ten problem. Tomek skontaktował się z bookingiem, przez który robiliśmy rezerwację i najgroźniejszym głosem zażądał natychmiastowego rozwiązania problemu, tak w try miga, bo mamy mistrzostwa świata i za chwilę wychodzimy na zawody. Nie wiem, czy to ton głosu, czy magia mistrzostw świata zadziałała, ale w efekcie z gorącej klitki z dwoma piętrowymi łóżkami i cuchnącym kiblem trafiliśmy do hotelowego luksusu z dużym pokojem, elegancką łazienką i klimatyzacją. Tak to można się mistrzostwować.

Rozwiązawszy problem zakwaterowania, w końcu ruszyliśmy na trening - samochodem, z całym dobytkiem, bo doba hotelowa w nowej miejscówce od 14-tej. 

W piątek od rana padało - niby nie bardzo i z przerwami i mieliśmy dylemat - startować, czy przeczekać? Na początek przetestowaliśmy sobie procedurę startową, minimalnie różniącą się od znanej nam z innych zawodów, a potem tak z rozpędu ruszyliśmy. Razem, bo tak.

 

Taki udawany start.

 

Wybraliśmy dłuższą wersję trasy - jakieś 2,5 km. Już przy pierwszym punkcie złapał nas deszcz, więc schowaliśmy się pod daszek, bo może zaraz przejdzie. Czas biegu nie był liczony, a w terenie stały tylko lampiony, więc przeczekiwanie nic nam nie psuło. Deszcz niestety coraz bardziej się nasilał, a chmury zasnuwały niebo po horyzont. W końcu decyzja - lecimy dalej. Trasa łatwa, choć chwilami proponowane wersje przebiegu mieliśmy rozbieżne, bo jak ja chciałam obiegać z prawej, to Tomek z lewej i odwrotnie. W terenie zdziwiły nas trochę otaśmowane niektóre skwerki, które i tak na mapie były oliwkowe. Może tak dla przypomnienia. 

Najbardziej uciążliwy był jednak brak na mapie kresek pomiędzy punktami i konieczność najpierw sprawdzania na jaki punkt mamy biec i potem szukanie, gdzie on się znajduje na mapie.

Tymczasem deszcz nasilał się z każdą chwilą. Przed punktem 109 musieliśmy znowu się zatrzymać i schronić pod drzewem, ale i drzewo wkrótce zaczęło przeciekać. 

 

Nawet zaopatrzeni w przeciwdeszcze woleli się schronić.

Ponieważ w sumie i tak byliśmy już przemoczeni do szpiku kości, postanowiliśmy ruszyć dalej. A dalej to już było oberwanie chmury i totalny armagedon. Tomek nie widział mapy, bo zalewało mu okulary, ja nie widziałam mapy, bo rozmazał mi się od deszczu tusz (no co? na mistrzostwach trzeba wyglądać) i piekły i łzawiły mi oczy. Zresztą przez ścianę deszczu pewnie i tak nic nie było widać. Jakimś totalnym cudem trafiliśmy na metę i wreszcie mogliśmy schronić się w hali. Po chwili tam gdzie staliśmy utworzyła się taka kałuża, że aż serwis sprzątający zjawił się najpierw z mopem, a potem z maszyną zbierającą wodę. Ta maszyna to nie tylko na naszą cześć - wszyscy wracający z trasy byli w takim stanie jak my.

Orientacji i biegu to tam dużo nie natrenowałam, ale przetestowałam nasiąkliwość swojego ciała i wodoodporność kompasu. Zawsze coś.

Kilka dni wcześniej, z okazji rocznicy ślubu Tomek sprezentował mi nowy zegarek do biegania, oczywiście z myślą o WMOC-u. Poustawialiśmy wszystkie parametry zgodnie z instrukcją i moim zapotrzebowaniem i przez jakiś czas zegarek chodził jak w zegarku. A potem nagle wrócił do ustawień fabrycznych, takich bez BnO. Tomek powtórzył procedurę jeszcze raz, bo może coś poszło nie tak. Zegarek powtórzył psikusa. Na to Tomek - miękki reset. Na to zegarek - bez jaj, będzie po mojemu. No to Tomek - bach: twardy reset. A zegarek - a wuj, nikt nie będzie mi mówił co i jak pokazywać. 

Póki trenujemy, możemy się tak bawić, ale co zrobić kiedy zacznie się prawdziwe bieganie, a ten wariat powie, że ma to gdzieś i nie zapisze trasy na przykład. Dobra, wiem, że mój wynik i tak nie od tego zależy, ale relacja z biegu już jakby nieco tak. Tak, że tego - trzymajcie też kciuki za zegarek:-)

 

My wybraliśmy course 1.