Przez całą drogę baliśmy się, że nie będzie żarcia na mecie, bo w pakiecie startowym nie było bloczków obiadowych, na szczęście zupka była, a kupony dostaliśmy na mecie. Uffff.... Ciepły posiłek trochę postawił mnie na nogi, przynajmniej na tyle, że jeszcze dałam radę dojść na parking, a nawet zrobić zakupy. Na wieczorne ognisko już brakło sił i wieczór spędziliśmy leżąc odłogiem.
poniedziałek, 16 listopada 2026
Górskie Ekstremalne Zawody na Orientację (GEZnO), czyli jak wyszłam przodem, a wróciłam tyłem.
Przez całą drogę baliśmy się, że nie będzie żarcia na mecie, bo w pakiecie startowym nie było bloczków obiadowych, na szczęście zupka była, a kupony dostaliśmy na mecie. Uffff.... Ciepły posiłek trochę postawił mnie na nogi, przynajmniej na tyle, że jeszcze dałam radę dojść na parking, a nawet zrobić zakupy. Na wieczorne ognisko już brakło sił i wieczór spędziliśmy leżąc odłogiem.
niedziela, 25 października 2026
Sztafety w Markach czyli bieg z gwiazdami;-)
Sztafety…. To coś, co rzadko się spotyka. A jeszcze ciężej wystartować, bo trzeba mieć partnera/partnerkę w zbliżonym wieku i o zbliżonych osiągach.
![]() |
| Tu będzie dobieg do mety, start i punkt widokowy |
Strat pierwszej zmiany – budowniczy na starcie zafundował morderczy podbieg pod wydmę.
Czekamy na przybycie pierwszych zawodników na punkt widokowy (w sztafetach jest punkt widokowy, kilka minut przed metą, by druga zmiana zdążyła wejść do boksu startowego). Pierwszy w kategorii przybiega Marcin – ale to było wiadome z góry – to jest inna bajka. Krzysiek dobiega drugi. Lecę do boksu. Clear/Check i czekam. Krzysiek dobiega, klepniecie i ruszam pod górę klnąc budowniczego. Na górze brakuje tchu, okulary zaparowane. Zerkam na mapę – mam biec w prawo, więc skręcam w prawo, przykładam kompas do mapy, by uchwycić azymut i nagle… widzę gwiazdy. Jakiś dół niezaznaczony na mapie (bić autora mapy!), ja leżę, okulary zasypane ziemią pochodzącą z korzeni wyrwanego mchu… Wstaję lekko oszołomiony. Co nieco otrzepuję okulary, ale coś tam zostaje na szkłach. Dobra, mogę się ruszać, lecę dalej… trochę na oślep. Dopiero po chwili koryguję kierunek, gdy zauważam po lewej wzniesienie, którego być nie powinno.PK 1, PK 2 teren mało przebieżny – poszycie utrudnia stawianie kroków.
Do PK 3 daje się trochę drogą po szczycie wydmy, choć najpierw testuję inny lampion – coś nie idzie mi liczenie zakrętów ścieżki na tej wydmie.
PK 4 na dole w gęstwinie dołek. Ustawiam azymut i lecę. Obok mnie jakaś dziewczyna przebija się przez zielone. Widzę jakieś dołki – bez lampionu. Klnę pod nosem, dziewczyna także. Rozdzielamy się…
Co tu dużo pisać – 15 minut krążenia w kółko. Znajduję następy lampion PK 6 – próbuję od niego się odmierzyć – marszem, biegiem i nic. Nie mogę trafić do właściwego dołka. Ze śladu wynika, że udawało mi się omijać właściwy dołek jakby był zaczarowany i mnie odpychał…..
![]() |
| Coś takiego powinni pokazywać z dopiskiem "tak nie rób" |
15 minut straty przy biegu ok. 30 minut…. Ech. I na dodatek dogonił mnie tu jeden z rywali…
Wkurzony pognałem dalej w kierunku PK 7. Tak się rozpędziłem uciekając rywalowi, że przebiegłem lampion i dotarłem prawie do następnego….
![]() |
| Wpadam na metę |
Jak patrzę w domu na pamiątkę po bliskim spotkaniu z gwiazdami został mi bolący bark i dwie całkiem pokaźne szramy na brzuchu;-)
sobota, 24 października 2026
Mazowiecki Klasyk i wielka piaskownica
Mistrzostwa Mazowsza – dystans klasyczny. Gdy Team360 opublikował komunikat techniczny, mocno zdziwiłem się długościami tras. Dla M55 ponad 8 km. Toż to jakiś ultralong z tego wyszedł! Choć mazowieckie lasy są szybkie, więc i prędkość poruszania się kłusem między drzewami ciut wyższa niż w górach.
Sobota zapowiadała się idealnie – słonecznie, bez deszczu i dość ciepło. Renata pojechała na drugi koniec kraju budząc mnie z rana, więc jak nic należało wybrać się na rozgrzewkowy Parkrun Malcanowski. Rozpocząłem piątkę tempem na rekord świata, ale po kilometrze przypomniałem sobie, że to miała być rozgrzewka przed klasykiem. Zwolniłem do truchtu 5:30… w dodatku coś mi szwankował pomiar tętna, więc co chwila stawałem i usiłowałem poprawiać pas piersiowy – wynik ostateczny Parkrunu jest więc taki, jak przystało na trucht.
![]() |
| Kopuła obserwacyjna bunkra |
![]() |
| Do startu gotowy... |
![]() |
| i pobiegli... |
Do PK 2 już trzeba biec na azymut. Konkurent cięgle siedzi mi na ogonie. W górę, w dół. Młodnik, chwila nawigacji i mam lampion. Dalej na trójkę, omijam młodnik jedną z wielu dróżek. Las przebieżny, więc grzech nie biec na azymut. Trafiam całkiem sprawnie na lampion PK 3.
PK 4 w kolejnym młodniku. Taki urok Otwockich lasów wydmy i młodniki.
Na przebiegu do PK 5 mała odmiana – zaorane pole… oczywiście pod młodnik;-) Znowu trafiam bezbłędnie, podobnie jak na PK 6 i PK 7.
Na PK 8 trzeba ominąć zagrodzony młodnik. W przeciwną stronę biegną tramwaje znajomych.
Coś za dobrze mi idzie. PK 8 trafiam od razu, PK 9 – miejsce kojarzę z tegorocznego Prymulka;-)
PK 10, PK 11 – chyba treningi biegowe dały mi wreszcie trochę kondycji i spokojnie myślę w czasie biegu, a nie tylko zajmuję się łapaniem tchu;-).
PK 12, 13 – ciut dłuższe przebiegi. Pora na PK 14. Drogą, czy granicą kultur? Wybieram drogę. Droga się kończy, ma być druga granica kultur po prawej… Nie widzę tam lampionu. Chwila błądzenia w nawłoci i wreszcie znajduję lampion, ale tracę w ten sposób ze trzy cenne minuty.
Gdy odbiegam od PK 15, widzę zbliżającego się do PK 15 Marcina – startował w pierwszej minucie, a ja w 15 – więc nie jest źle.
Lekkie wahnięcie przy PK 19. Azymut zniósł mnie w lewo i szukałem małego dołka w lesie. Znalazłem, ale taki bez lampionu, którego zresztą nie było na mapie;-)
Ostatnie dwa lampiony i meta. Meta po wielkiej piaskownicy. Taki finisz na dobicie uczestnika;-) 71:36. Miejsce trzecie (na razie), 15 sekund za drugim Piotrkiem! No tak, wszyscy przede mną z kategorii M55.
![]() |
| Meta na wielkiej piaskownicy |
W efekcie kończę na 5-tej pozycji przebiegając ponad 9 km w całkiem sensownym tempie jak na las. Szkoda łączonych kategorii, bo na medal się nie załapię, ale może jutro odbiję sobie w sztafetach!
czwartek, 15 października 2026
Fun Run, czyli luzik po przerwie.
piątek, 9 października 2026
MP dzień drugi - Middle
Mistrzostw Polski dzień drugi. Middle. Centrum zawodów – to samo. Ty razem bez jupiterów, za to poranna rosa i mokre buty. Za słabo wydeptaliśmy trawę wieczorem;-). Na start trochę dalej i w drugą stronę – będziemy biegali na południowej części mapy. Jak to w mistrzostwach, startuję zgodnie ze swoim rankingiem – w grupie moich bezpośrednich rywali.
![]() |
| Mokre od rosy lampiony czekają na wymarsz do lasu |
PK 1 za górką – prawie identycznie jak na etapie nocnym – tyle że nie jakiś rów, ale koniec zielonego. Jak głupi ruszam „za wszystkimi” i przebiegam łukiem z lewej, przez najwyższą górkę, zamiast biec po prawej – omijając wzniesienia.
Zły ruszam na PK 2. Dół-góra-dół-góra – chyba powinien być lampion. Jakiś jest, ale nie mój. Chwila zwątpienia. Middle to taki dłuższy sprint – tu liczy się każde zawahanie, a ja stanąłem, pobiegłem trochę w prawo do lampionu, potem w lewo, znowu w prawo. Minuty straty… Wreszcie się ogarnąłem, dojrzały moje starcze oczy, że to powinna być następna górka i pobiegłem dalej. I trafiłem na PK 2.
Na PK 3 powinna prowadzić droga. Prawie pod punkt. Po doświadczeniach z PK 2 wolałem nie ryzykować – hyc do drogi, w prawo i dalej do obniżenia, gdzie jest lampion. Chyba dobrze wybrałem, bo na mapie las biały, a w lesie… zielono. W każdym razie bieganie na azymut byłoby znacznie wolniejsze.
Na PK 4 drogami się nie dało – ale wyraźna rzeźba nie pozwoliła mi się zgubić. Przy okazji uratowałem jednego konkurenta, który wyraźnie szukał lampionu o jedną górkę za daleko.
Czując na plecach oddech, przyspieszyłem. Tak naprawdę nikogo za mną nie widziałem, ale wiem, że Paweł ostatnio szybciej biega ode mnie, więc wyobrażałem sobie, że zaraz mnie przegoni.
W efekcie biegło mi się bardzo dobrze, nieduże odchyłki od azymutu – gdyby było tak od samego początku….
Dopiero przy przedostatnim PK 12 zamiast po kresce, podbiegłem trochę drogą. Nie miało to chyba dużego sensu, ale dystans na tyle niewielki, że i strata z tego nie była duża.
Do ostatniego PK to prowadziła już wydeptana inostrada – nie zostało mi nic innego njak ścigać się z innymi szybkobiegaczami.
![]() |
| Na mecie |
czwartek, 8 października 2026
MP Nocny
Polana z centrum zawodów w sobotę wyglądała całkiem inaczej. Tłum ludzi, brama mety, jupitery, latające drony…. Po prostu tak, jak zwykle na imprezie wyższej rangi.
![]() |
| Centrum zawodów |
![]() |
| Tak będzie wyglądała meta |
![]() |
| Rozgrzewka przed startem |
Na starcie nastroje różne. Wszędzie wokoło słychać „byle bym tylko nie zgubił(a) się w lesie”. Przy tej ilości biegaczy to zawsze ktoś będzie w zasięgu wzroku, więc zawsze można o drogę się spytać;-)
Wreszcie moja minuta startowa. Długi dobieg do lampionu. I dalej…. na azymut, przez górkę w poszukiwaniu rowu. Udało się trafić całkiem sprawnie.
PK 2 – znowu tylko na azymut, po prawej ma być coś zielonego, potem po prawej coś mokrego. Zielone jest, mokre jest po prawej i na wprost, woda chlupie w butach…. Coś nie do końca tak jak trzeba. Wybiegam na drogę – PK 2 ma być przy zakręcie, a wiem że zniosło mnie na lewo, więc skręcam w prawo i lecę. Po drodze to ja ratuję kogoś, pokazując mu gdzie jest… Jeśli to jego pierwsze punkty, to szybko się zgubił;-)
Biegam uważnie, obserwuję rzeźbę, więc PK 3 nie stwarza problemu.
PK 4 daleki – za daleko na azymut po nocy – wybieram wariant drogowy – można się ciut rozpędzić, a przy samym lampionie światełka, więc łatwo z drogi do niego trafić.
PK 5 – w …uj daleko, po drodze mokre, zielone…. Nie. Biegnę drogami. Przede mną także ktoś tak biegnie, ale to jakiś szybkobiegacz. Lekkie zawahanie w jednym miejscu – „gruba” droga zaznaczona na mapie okazał się w terenie ledwo dostrzegalna.
Dobiegam w okolice punktu - po prawej mocno zielona i gdzieś tam na górce ma być dół z lampionem. Ustawiam azymut i pnę się do góry w młodniku. Tu i ówdzie nie daje się przejść, więc obchodzę. Ale jak to w młodniku – chodzenie na azymut bywa bardzo „umowne”. Mi tak wyszło w pewnym miejscu 90 stopni w lewo (po prostu szedłem pod górę). W efekcie trafiłem… nie tam, gdzie trzeba. Była podobnie ułożona granica kultur, więc pognałem w lewo, ale trafiłem… na drogę z której przyszedłem. Wiedziałem już gdzie jestem, więc znalezienie lampionu stało się wreszcie wykonalne. Ale straciłem dobre kilka minut na krążenie po krzakach.
PK 6 i PK 7 bez większych przygód.
Do PK 8 chciałem drogami. Dobiegłem do drogi, skręciłem w lewo i się rozpędziłem. Miałem skręcić w pierwsza porządną drogę w prawo. Znalazła się taka droga, nawet ktoś na niej się kręcił. Skręciłem. Po chwili droga zaczęła zmieniać kierunek za bardzo w prawo, pojawiły się jakieś zbyt wysokie wydmy po prawej i po lewej. Wiedziałem mniej więcej gdzie jestem na mapie – wyznaczyłem azymut i ruszyłem na poszukiwanie PK 8. Jak okiem sięgnąć po lesie biegali ludzie z czołówkami. Każda grupa w inną stronę. Po drodze trafiłem nawet na jakiś lampion, ale stanowczo nie mój. Chwilami zacząłem sobie przypominać te teksty ze startu o gubieniu się w lesie… I brać jakoś tak za bardzo do siebie. Ale wreszcie trafiłem na drogę, coś zaczęło się zgadzać i znowu jakieś latarki błyskające tam, gdzie mógłby być lampion. Trafiłem, choć znowu kilka minut straty…
PK 9 widokowy – oczywiście zaliczyłem go od zachodu. Na PK 10 była już wydeptana inostrada. Na śladzie widać, że idealnie po kresce;-)
PK 11 i 12 to już formalność.
Został dobieg do mety. Ale z daleka widać światła, słychać głos spikera… Teraz nie ma co się oszczędzać- dobiegam do ostatniego punktu z południa, przez rów.
![]() |
| Na mecie |
środa, 7 października 2026
Nocny model event na miarę katastrofy
Łężyce koło Rumii. Piątkowy wieczór, właściwie już noc. Jadę ciemną drogą do centrum zawodów: MP Nocne/Middle. Jest polana, gdzie ma być centrum zawodów, pusta, oprócz jednego małego namiociku. Wychodzi z niego przedstawiciel organizatora by wręczyć mi mapę treningową. Chłopak będzie tu chyba nocował i co chwila wydawał mapy treningowe. Fajna fucha;-)
Nawigacja na miejsce startu kieruje mnie drogą przez „zakazany teren zawodów”. Drogą leśną – niby widać tu jakieś kocie łby, ale z powodu terenu zakazanego i lasu gdzie niby nie można wjeżdżać autem, wybieram drogę naokoło. Jak się okazuje – słusznie, bo po stronie parkingu po drugiej stronie lasu na drodze jest szlaban.
Na parkingu widać już jakąś konkurencję szykującą się do pójścia w las. Ja zakładam buty, czołówkę i także idę na strat.
Ruszam w las. Sporo „śmiecia” na podłożu – jakieś ścięte gałęzie, paprocie – wszystko ogranicza drastycznie widoczność w nocy i utrudnia szybkie przemieszczanie się. Nie trafiam na pierwszy lampion, ale dobiegam do drogi, co jest tuż za lampionem. Wiem, że lampion powinien być w lewo, więc trochę podbiegam drogą i wpadam w las w poszukiwania dołka ze świecącym w ciemności lampion. Znajduję dopiero za drugim namierzeniem się. Oj ciężko będzie na nocnych MP!
Skupiam się na azymucie, PK 2 i PK 3 zaliczam „bezbłędnie” –
azymut dobrze prowadzi, a i lampiony świecą z daleka.
Do PK 4 dłuższy przebieg. Po drodze trochę zielonego i jakieś mokre rowy.
Biegnę brzegiem zielonego, przekraczam drogę, dalej kolejnym brzegiem zielonego
i ... nic. Szukam górki. Tzn. jest, ale wyraźnie nie ta. Są nawet jakieś dołki,
ale bez lampionu. Las gęsty, prawie nie do przebycia. Jakieś rowy z wodą, robi
się grząsko. Niby jakieś takie są na zachód, ale prowadzą nie w tym kierunku co
na mapie. Wracam po śladach do drogi i biegnę do zakrętu ścieżki i ambony. Po
drodze widzę w lesie jakieś światła, ale w części lasu, gdzie nie powinno być
żadnych lampionów. Znajduję ambonę, namierzam się… i wpadam w gęstwinę zamiast
znaleźć lampion. Nie daję za wygraną – do trzech razy sztuka. Wracam do ambony
i wreszcie trafiam na lampion. To była epicka walka!
![]() |
| Epicka walka z PK 4 |
Na PK 5 lecę na azymut. Znaczy zaczynam lecieć, bo teren staje się nieprzebieżny, zawalone drzewa, krzaki, choć na mapie biały las z polankami… cofam się i obchodzę od lewej. Oj jak tak będzie na nocnym, to limitu czasu zabraknie!
Dalej staram się biegać drogami. To przynosi lepsze efekty –
i daje się biec i trafiam na PK 6
bezbłędnie. Na PK 7 także trafiam, choć tu biegnę na azymut.
Przy PK 7 ktoś mnie dogania. Żyłka rywalizacji – ruszam szybko na PK 8 na
azymut – zbieg z górki – bagienko, kolejna górka, znowu bagienko i powinna być
górka z lampionem. Górka jest, jest nawet przełączka, a lampionu nie ma. Jestem
zdezorientowany. Idą na zachód, trafiam
na jakąś drogę, po chwili odnajduje się. Coś ten mój azymut którym biegłem
„przekręcił się” o kąt prosty prawie! Wreszcie mam PK 8.
![]() |
| PK 8 mnie zaskoczył |
Do PK 9 kontroluję azymut co kilka kroków i trafiam dobrze.
PK 10 i PK 11 – ścieżkami, więc także dobrze.
Do PK 12 także drogami – sporo naokoło, ale jak mówi doświadczenie – bieganie w
nocy na azymut bywa ryzykowne – szczególnie gdy na mapie jest sporo zielonego.
PK 13 przebieg na azymut wspomagany wyraźną rzeźbą terenu.
PK 14 powinien być prosty – zbieg z górki, wbieg na następną i powinien być lampion. Tak odczytałem z poziomnic, ale jak się okazało odczytałem błędnie. Wbiegłem na górkę, ale tam lampionu być nie mogło. Lampion był w obniżeniu pomiędzy górkami. Szukałem go całkiem długo! Tak to jest, gdy biegacz nizinny trafia w nocy na teren pagórkowaty;-)
Do PK 15 miałem pobiec drogą. Znalazłem drogę i pobiegłem. Przestałem patrzyć na mapę i był to błąd. Bo miałem z tej drogi zbiec. W efekcie PK 15 ominąłem wielkim łukiem i umknęło mi, że na nim nie byłem. Teraz wiem, że po PK 14 palec przesunął mi się po mapie i byłem pewien, że wybiegam z PK 15;-) Tam rzeczywiście miałem biec drogą, tylko że krócej. Grunt że się odnalazłem i trafiłem do PK 16.
![]() |
| Tradycyjnie gubię się na rzeźbie w nocy.... |
Zamiast 4 km zrobiłem ponad 8, zajęło mi to ponad 2 godziny… Ech, żeby lepiej poszło na zawodach niż na treningu;-)
wtorek, 6 października 2026
WOM w Emowie
W sobotę, zaraz po zakończeniu Chodelki odbywały się mistrzostwa Mazowsza w nocnym BnO. Byli tacy, co przybiegli na metę Chodelki, wbili w auto i pognali na nocne BnO do Wiązownej. Ja sobie wyliczyłem, że nie da się tego pogodzić ze zjedzeniem gulaszu po Rajdzie. I słusznie, bo dotarłem w okolice Wiązownej już po zamknięciu startu. Ale postanowiłem odbić sobie ten niedosyt BnO niedzielnym Middle rozgrywanym w ramach WOM (WOM to Warszawska Olimpiada Młodzieży oczywiście).
![]() |
| Gotowy do startu |
Mieliśmy biegać po „górze Sobotów”, jednej z najwyższych wydm w okolicach.
Do startu niedalekie dojście. Po drodze nasłuchałem się, co działo się w nocy – ponoć było to duże wyzwanie nawigacyjne;-). Przyszła moja minuta startowa i ruszyłem. Ustawiłem azymut i pobiegłem. Przez drogę, pod górę i dalej zboczem szukając dołka na odgałęzieniu wydmy. Na mapie było naćkane poziomnic, linii przebiegu, ścieżek. W terenie jakoś średnio mi się to zgadzało. Zakładałem, że lampion lub ludzi kręcących się przy lampionie dojrzę z daleka. Niestety, nie wyszło to w praktyce. Jak widzę ze śladu: przebiegłem dalej do następnej odnogi, potem się wróciłem, przeszedłem obok lampionu nie zauważając go i dopiero znalazłem właściwy dołek. W czasie tego błąkania się przez dłuższą chwilę nie wiedziałem gdzie jestem… Nie powiem ile minut tak się błąkałem (7 minut co najmniej), ale w middlu taka wpadka załatwia to cały bieg i szansę na sensowny wynik.
![]() |
| Moje błądzenie na PK 1 |
Dalej zaczęło iść lepiej. Znacznie lepiej. Minimalne wahnięcia przy ósemce, gdzie przebiegłem lampion ukryty za drzewem i 9-tce, gdzie zniosło mnie w prawo i zacząłem kierować się na widoczny w oddali lampion PK 10. Ale to błędy „normalne”, które zawsze się zdarzają.
![]() |
| Lekkie zawahania na PK 8 i PK 9 |
poniedziałek, 5 października 2026
niedziela, 4 października 2026
Rodzinny bieg na orientację, czyli gra terenowa dla dzieci.
Do punktów bonusowych teoretycznie miały odsyłać podane azymuty i odległości, ale jeden kierował w tak abstrakcyjnym kierunku, że nawet nie próbowaliśmy tam iść, na jeden trafiliśmy przypadkiem, inny wywiódł nas na manowce. Organizatorzy chyba od razu nie byli pewni tych azymutów, bo już na starcie powiedzieli, gdzie mniej więcej znajdziemy te bonusy. Tak nachalnie zresztą ich nie szukaliśmy, bo nie planowaliśmy wygrać, zostawiając tę atrakcję zespołom z dziećmi niepełnoletnimi.













































