Zaczął się kolejny rok - koniec z opierniczaniem się. Czwartego stycznia wybraliśmy się na ZZK do Legionowa. Zimno, śnieżnie, na drogach ślisko - no, nie ukrywam, że nie chciało się wyjść z ciepłego łóżeczka, ale poświąteczne kalorie pogroziły mi palcem i wstałam.
Moja trasa miała mieć ok. 4 km, ale napchana była punktami na bogato - aż 22. Była jeszcze wersja bez dróg, ale w takie hardkory to już nie szłam. Nawet Tomek wziął sobie wersję z drogami, ale za to 6 km.
Przed startem.
Po obejrzeniu mapy miałam takie mieszane uczucia - wydawało mi się, że może być trudno, no i tak baaaardzo mi się nie chciało. Tomek mnie dopingował jak mógł i w końcu wystartowałam.
No to lecę.
Na szczęście początek był łatwiutki, bo od razu leśną drogą, równoległą do asfaltu, potem w prawo i zaraz jedynka. Do dwójki od razu poleciałam azymutem, choć można było sobie ułatwić, ale w sumie niewielka różnica. Gdzieś między drugim a czwartym punktem (nie pamiętam dokładnie) spotkałam Hanię i miałam wrażenie, że to ja ją dogoniłam. Z jednej strony fajnie, ale z drugiej byłyśmy już skazane na siebie, bo tempo miałyśmy zbliżone, a wariantów dobiegu do punktów znowu nie tak dużo. Jak byśmy nie kombinowały, to raz jedna, raz druga była pierwsza na punkcie. Mnie takie bieganie okropnie dekoncentruje, bo podświadomie część odpowiedzialności za wybór trasy zrzucam na tę drugą osobę, nawet jeśli tego bardzo nie chcę.
Oprócz tego, że biegałyśmy praktycznie we dwie, to jeszcze prowadziły nas inostrady, no bo śnieg. Na inostrady już się nauczyłam uważać i nie korzystam z nich tak bezrefleksyjnie. Już mi się zdarzyło dotrzeć na inny punkt niż planowany, więc teraz zawsze kontroluję, czy inostrada idzie po moim azymucie - jak nie to ją porzucam.
Przy PK 13 nie działała stacja bazowa i nie można było się odbić, więc ustaliłyśmy z Hanią, że jak by co (choć ponoć organizator o tym wiedział) to widziałyśmy się wzajemnie i zaświadczymy. Z trzynastki ruszyłam za Hanią, a następne moje wspomnienie to leśna droga, na której znalazłam się znikąd, na dodatek nie wiedząc skąd dokąd mam biec. Nie wiem czy mnie UFO porwało w tym lesie i nagle zwróciło, czy jakaś totalna amnezja mnie dopadła, ale wrażenie było przerażające. Widziałam oddalające się plecy Hani, ale miałam wrażenie, że powinnam biec w dokładnie przeciwnym kierunku. Stałam, rozglądałam się dookoła i usiłowałam sobie przypomnieć co ostatnio podbijałam. Miałam wrażenie, że powinnam biec na piętnastkę, ale czy na pewno? Po chwili minął mnie Bartek biegnący w tę samą stronę, gdzie i Hania. Więc może jednak tam? Gdzie by nie biegli oboje, to w razie czego wolę być z ludźmi niż sama - pomyślałam i pognałam za nimi. Podbiłam szesnastkę i zakładając, że najwyżej będę miałam nkl-kę trzymałam się już kurczowo Hani. Przy dwudziestce byłam przekonana, że wcale, ale to wcale i na 100 procent nie byłam na siedemnastce, ale co tam. Byle do mety. Z tego wszystkiego już nie miałam siły trzymać się mojej "przewodniczki", ale jakoś na metę jednak trafiłam. Przy sczytywaniu czipa - niespodzianka! Mam podbite wszystkie punkty! Jak to się stało? Nie wiem. Czy zrobiłam to na autopilocie, czy jednak jakieś pozaziemskie siły zadziałały, czy co? Tak że uważajcie w lesie na UFO, uważajcie.
Jednak wszędzie byłam:-)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz