Wyspa O-Cup, etap 1, czyli marny początek.

Bardzo chciałam pojechać nad morze. Do tego stopnia, że bez wahania zapisałam się na Wyspę O-Cup. Może gdybym wiedziała, jak mocno da mi w kość City Race, to zastanowiłabym się nad kolejna mocną dawką wrażeń w tak krótkim odstępie czasu, ale zapisy były dużo wcześniej. 

Pojechaliśmy w piątek po pracy i wieczorem zameldowaliśmy się w bazie - głównie, żeby wykupić obiady, bo to przecież najważniejsze.

 

Pamiątkowa fotka musi być.

Na sobotę planowane były dwa biegi, na szczęście o rozsądnej długości. Ale za to już dojścia na start trochę mnie oszołomiły - na każdy etap w granicach 1-2 km. Ja wiem, że to konieczne i nie kwestionuję zasadności, ale pobiadolić sobie przecież mogę. Na poranny etap Tomek nawet planował mnie podwieźć, ale rano okazało się, że mamy flaka w oponie i zamiast na start ze mną, pojechał szukać wulkanizatora. Ku mojemu zdziwieniu załatwił sprawę tak szybko, że jeszcze zdążył uwiecznić mój start.

 

Ruszam

Ponieważ start był tuż przy plaży, to przynajmniej nie było problemu ze zorientowaniem mapy (no bo morze na północy) i znalezieniem trójkąta startowego (blisko morza). I dobrze, bo mapy dostaliśmy formatu A3, a szukanie na wielkiej płachcie zawsze jest trudne.

Punkt pierwszy wyglądał na łatwy, na przedłużeniu ścieżki prowadzącej ze startu, do tego na niewielkiej górce. Faktycznie, widoczny już z daleka. 

Jedynka zaliczona.

Dwójka niedaleko, nic specjalnego w sumie. Ruszyłam na azymut, minęłam ścieżkę, wspięłam się na zbocze, a potem coraz bardziej odbijałam w lewo, nie zauważyłam trzech ścieżek, przeszłam przez drogę, której nie powinnam przekraczać, znalazłam punkt z innej trasy i... wciąż się nie zorientowałam, że jestem już za daleko. Tak sobie jeszcze chwilę pochodziłam po okolicy i wróciłam do drogi. Ponieważ wciąż nie miałam pomysłu co dalej, to postanowiłam sprawdzić, czy droga prowadzi do skrzyżowania. Prowadziła. Podobnie jak  cztery inne ścieżki w pobliżu.  Po chwili wahania założyłam, że jednak jestem na tej największej i od skrzyżowania namierzyłam się na dwójkę. Teraz azymutu trzymałam się już kurczowo i w końcu natrafiłam na właściwy lampion. Uffff.

 

Niby łatwo, a trudno.

Po dwójce wróciłam do skrzyżowania, które ocaliło mi życie i z niego namierzyłam się na trójkę, licząc że skrzyżowanie znowu przyniesie mi szczęście. Najpierw natrafiłam na punkt z innej trasy, a potem, ku swojemu zdziwieniu, na czwórkę. Serio? Znowu się nie udało? Kurczę, w żaden sposób nie mogłam się odnaleźć w tym zwariowanym terenie. U nas mamy płasko, płasko, małe wgłębienie, lekkie wzniesienie, płasko, płasko, maleńka górka, więc tych górek nie sposób przeoczyć, łatwo je ogarnąć wzrokiem  i kierować się tym widokiem. Tu zaś górki (i obniżenia pomiędzy nimi) były dup, dup, dup - jedna za drugą, tak że tego nie ogarniesz i nie policzysz, bo już koło piętnastej się gubisz, a przed tobą jeszcze ze sto. Azymuty też jakieś inne mają, niby lecę według kompasu, a i tak trafiam obok. Skoro jednak znalazłam się przy czwórce, a trójka była tuż obok, to i tak w sumie miałam szczęście, bo mogłam wyjść nie wiadomo gdzie. Tak więc znalazłam trójkę i wróciłam do czwórki, o dziwo nie gubiąc się po drodze.

Przy PK 4. I co dalej?

Za czwórką nastąpiła lekka zmiana krajobrazu i pojawiły się podłuuuużne wzniesienia i obniżenia. Z tym już jakoś łatwiej mi się współpracowało i po chwili miałam zaliczoną piątkę.

Szóstka daleko, już na terenach podmokłych ale przynajmniej niemal na miejsce można było dostać się drogami. Poszło łatwo. Do siódemki było bliziutko, tyle tylko, że przez bagienko. Tak się zasugerowałam tym niebieskim na mapie, że starannie je obeszłam, mimo że widziałam inne osoby biegnące na wprost, bo bagienko było suchutkie. A zresztą nawet gdyby było trochę mokre, to co?

PK 8

Z ósemki odruchowo pobiegłam za innymi zawodnikami, prosto w stronę rowu i miałam szczęście, że ktoś litościwie ułożył tam kilka bali, po których dało się przejść. Wtedy dokładniej obejrzałam mapę i skierowałam się jednak w stronę drogi, bo natężenie niebieskiego na mapie wzrastało. Do dziesiątki i jedenastki korzystałam już z wszystkich dostępnych dróg i ścieżek, co i tak jakoś specjalnie nie podkręciło mojego tempa. Dopiero na dobiegu do mety nieco się sprężyłam, chociaż i tak nie miało to żadnego znaczenia.

Wynik - cóż, haniebny. I wcale nie chodzi mi o to, że ostatnie miejsce, bo może być ostatnie  i bardzo ostatnie. Moja strata do poprzedzającej mnie zawodniczki uplasowała mnie na tym baaardzo ostatnim.

Cała trasa.